Kasperski Robert

Kasperski Robert (1907-1974). Komandor porucznik Marynarki Wojennej, dowódca ORP Żuraw. Jako jeden z siedmiu komandorów aresztowany w 1951 r., niesłusznie oskarżony o działalność dywersyjno-szpiegowską. Torturowany w czasie śledztwa, nie przyznał się do winy. 21.07.1952 r. został przez Najwyższy Sąd Wojskowy skazany na karę śmierci zamienioną decyzją prezydenta RP na karę dożywotniego więzienia. Odzyskał wolność w 1956 r. Odznaczony Orderem Odrodzenia Polski V klasy oraz Krzyżem Grunwaldu III klasy.

Robert Kasperski podczas wizyty niszczycieli ORP Burza i ORP Wicher w Niemczech

Życiorys

Urodził się 7.07.1907 r. w Wygrance. Ukończył Oficerską Szkołę Marynarki Wojennej i 15.08.1929 r. został promowany na podporucznika Marynarki Wojennej.

W latach 1929-1930 służył w Kadrze Marynarki Wojennej w Świeciu jako dowódca plutonu, potem służył na okrętach, pełniąc wiele odpowiedzialnych funkcji. 19.03.1937 r. awansował na kpt. mar., 25.08.1939 r. został dowódcą ORP Żuraw i doprowadził do gotowości bojowej nowo zbudowany okręt, którym dowodził w działaniach wojennych na Zatoce Gdańskiej do 14 września. Od połowy września do kapitulacji Helu dowodził odcinkiem obrony Chałupy–Kuźnica. Od 2.10.1939 r. do końca stycznia w niewoli niemieckiej.

10.04.1945 r. zamieszkał w Sopocie. W maju 1945 r. powołany do służby, został dowódcą plutonu oficerskiego w Samodzielnym Morskim Batalionie Zapasowym w Gdańsku-Nowym Porcie. Następnie był zastępcą dowódcy II nieetatowego batalionu rekruckiego na Oksywiu i od 1.09.1945 r. do 4.04.1946 r. zastępcą komendanta i dyrektora nauk SSM [Szkoły Specjalistów Morskich].

12.10.1945 r. awansował na komandora podporucznika. Od 5.04.1946 r. do listopada 1947 r. był komendantem SSM na Oksywiu.

1.03.1947 r. został starszym pomocnikiem szefa Oddziału Operacyjnego i Wyszkolenia w Sztabie Głównym Marynarki Wojennej, od 25 czerwca tego roku – szefem Oddziału Wyszkolenia Sztabu Głównego Marynarki Wojennej. W lipcu 1947 r. został awansowany na komandora porucznika. Od lutego do października był dowódcą Szczecińskiego Obszaru Nadmorskiego w Świnoujściu.

Zwolniony do rezerwy, wkrótce został ponownie powołany do służby na wniosek dowódcy floty i od 1.11.1949 r. do 5.02.1951 r. był szefem sztabu floty.

5.02.1951 r. został aresztowany w gronie 7 komandorów (Kazimierz Kraszewski, Stanisław Mieszkowski, Zbigniew Przybyszewski, Adam Rychel, Jerzy Staniewicz, Marian Wojcieszek) pod fałszywym zarzutem działalności dywersyjno-szpiegowskiej w rzekomo działającej w Marynarce Wojennej organizacji. Torturowany w czasie śledztwa, nie przyznał się do winy. 21.07.1952 r. został przez Najwyższy Sąd Wojskowy skazany na karę śmierci zamienioną decyzją prezydenta RP na karę dożywotniego więzienia. Wyrok odsiadywał w więzieniu we Wronkach. 26.04.1956 r. Naczelna Prokuratura Wojskowa zawiadomiła go o umorzeniu postępowania karnego z braku dowodów winy.

Po wyjściu z więzienia został oficjalnie przeniesiony do rezerwy.

5.10.1956 r. rozpoczął pracę w Centralnym Biurze Konstrukcji Okrętowych w Gdańsku. Krótko potem miał wypadek, w którym stracił nogę. Od 1971 r. pracował w Zjednoczeniu Przemysłu Okrętowego w Gdańsku. W połowie 1972 r. przeszedł na emeryturę.

Odznaczony Orderem Odrodzenia Polski V klasy, Krzyżem Grunwaldu III klasy i innymi odznaczeniami.

Zmarł w Gdańsku 23.01.1974 r.

autor: Walter Pater (2006 r.)