Rychel Adam

Rychel Adam (1909-1958). Komendant Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej, zastępca Szefa Sztabu Głównego Marynarki Wojennej. Sądzony w tzw. grupie siedmiu komandorów (proces komandorów). Odznaczony złotym, srebrnym i brązowym Krzyżem Zasługi.

• 
  Adam Rychel
• 
  Adam Rychel, obóz jeniecki w Woldenbergu
• 
  Adam Rychel z synem Wojciechem

1909-1945

Urodził się 23.12.1909 r. w Wieliczce, ojciec był górnikiem. Ukończył Szkołę Podoficerów Marynarki Wojennej jako prymus, 15.08.1931 r. odbył roczny kurs aplikacyjny dla podporuczników i kurs aplikacyjny marynarki francuskiej na krążowniku szkolnym Jeanne d'Arc.

Po powrocie do kraju w latach 1933-1935 był oficerem flagowym dowódcy floty, następnie m.in. oficerem wachtowym ORP Iskra, oficerem artylerii na ORP Mazur i ORP Burza oraz od października 1938 r. do lata 1939 r. kierownikiem Referatu Wyszkolenia KMW [Kierownictwo Marynarki Wojennej].

W marcu 1939 r., po awansie na kapitana marynarki, wyznaczony został dowódcą 33. Baterii na Helu (tzw. duńskiej – 2 działa 105 mm), uczestniczył w obronie Helu. Do 30.01.1945 r. przebywał w niewoli niemieckiej w oflagach Nienburg, Spittal i Woldenberg.

Lata powojenne

Po powrocie do kraju zamieszkał w Krakowie. 5.06.1945 r. został zmobilizowany i skierowany do Marynarki Wojennej, następnie wcielony do plutonu oficerskiego l Samodzielnego Morskiego Batalionu Zapasowego.

Od lipca 1945 r. do marca 1947 r. służył w Oddziale Hydrograficznym Sztabu Głównego Marynarki Wojennej jako pomocnik szefa Wydziału Hydrograficznego i kierownik Sekcji Kartograficznej.

W latach 1947-1948 był komendantem OSMW [Ośrodek Szkolenia Marynarki Wojennej] i awansował na komandora porucznika. Następnie przez pół roku był zastępcą szefa Biura Hydrograficznego. Od stycznia 1949 r. został dowódcą dywizjonu artylerii nadbrzeżnej, a w styczniu 1950 r. szefem Oddziału Operacyjnego Sztabu Głównego Marynarki Wojennej, w marcu 1951 r. – zastępcą szefa Sztabu Głównego Marynarki Wojennej ds. operacyjnych.

12.12.1951 r. został aresztowany w Bydgoszczy w związku z oskarżeniem o szpiegostwo i dywersję wyższych oficerów Marynarki Wojennej, określonych potem jako grupa siedmiu komandorów. Doprowadzony w śledztwie do stanu zaburzeń umysłowych, został skierowany na leczenie psychiatryczne, co wykluczyło jego udział w rozprawie sądowej. Wolność odzyskał 28.08.1953 r., we wrześniu 1956 r. został zrehabilitowany.

W latach 1954-1958 pracował w Kapitanacie Portu w Gdańsku jako pracownik fizyczny i następnie oficer nawigacyjny. Zmarł 3.11.1958 r. w Gdańsku, pochowany został na cmentarzu oksywskim.

Odznaczony złotym, srebrnym i brązowym Krzyżem Zasługi.

autor: Walter Pater (2006 r.)