Staniewicz Jerzy

Staniewicz Jerzy (1903-1952). Porucznik Marynarki Wojennej, stracony w mokotowskim więzieniu po sfingowanym procesie (proces komandorów). Odznaczony Orderem Odrodzenia Polski V klasy.

• 
  Kmdr Jerzy Staniewicz
• 
  Podchorąży Jerzy Staniewicz.
• 
  Jerzy Staniewicz w więzieniu podczas procesu siedmiu komandorów

1903-1945

Urodził się 6.08.1903 r. w Kuźniecku na Syberii, ojciec był prawnikiem. W 1919 r. przyjęty jako ochotnik do 5. Dywizji Strzelców formowanej na Syberii. W 5. Pułku Artylerii Lekkiej ukończył kurs podoficerski. Do 20.01.1920 r. brał udział w walkach, później pracował jako robotnik w Krasnojarsku.

W 1921 r. wrócił do Polski. Przydzielony do batalionu szkolnego w Wilnie, jesienią 1923 r. do SPMW [Szkoła Podoficerów Marynarki Wojennej]) zdał jako ekstern egzamin dojrzałości.

W latach 1924-1927 był podchorążym Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej, promowany do stopnia podporucznika marynarki. Przez rok był oficerem wachtowym ORP Wilia, następnie adiutantem SPMW, oficerem wachtowym ORP Ślązak, kierownikiem referatu w Oddziale Planowania KMW [Kierownictwo Marynarki Wojennej].

W sierpniu 1930 r. wyjechał na roczny kurs broni podwodnej w Tulonie. W latach 1931-1933 był referentem w Służbie Broni Podwodnej KMW, przez następne dwa lata – dowódcą ORP Ślązak.

W styczniu 1935 r. awansował na kapitana marynarki. Od lipca 1935 r. do czerwca 1936 r. służył w Sztabie Dowództwa Floty w Gdyni jako oficer broni podwodnej. Od czerwca 1936 r. do marca 1937 r. był dowódcą ORP Ślązak, do lipca 1937 r. dowódcą ORP Podhalanin, następnie szefem Wydziału Organizacyjno-Mobilizacyjnego Sztabu Dowództwa Floty w Gdyni.

Od marca 1939 r. kierował całością mobilizacji floty. Zorganizował Oddział Ochotniczy Marynarzy Kadry Floty, który walczył na Oksywiu. Sam walczył w obronie Helu. Do 30.01.1945 r. przebywał w niewoli niemieckiej w oflagach Nienburg, Spittal i Woldenberg, następnie wrócił do kraju.

1945-1952

Od 15.04.1945 r. pracował jako referent w Wydziale Morskim Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku, 7.05.1945 r. został zmobilizowany do Marynarki Wojennej, służył w 1. Samodzielnym Morskim Batalionie Zapasowym w Nowym Porcie w plutonie oficerskim, zweryfikowany jako komandor podporucznik.

Od 1.09.1945 r. do czerwca 1949 r. służył w Sztabie Głównym Marynarki Wojennej najpierw jako pomocnik szefa Oddziału Operacyjnego, a potem jako szef Oddziału Organizacyjno-Mobilizacyjnego.

Od 22.06.1949 r. do grudnia 1951 r. w Szta­bie Generalnym Wojska Polskiego w Warszawie był szefem Wydziału Marynarki Wojennej. 22.07.1949 r. awansował na komandora.

10.12.1951 r. został aresztowany pod zarzutem dzia­łalności dywersyjno-szpiegowskiej jako jeden z tzw. grupy siedmiu komandorów. Torturowany w śledztwie w Głównym Zarządzie Informacji przyznał się do zarzucanych mu czynów w wyniku załamania psychicz­nego. 21.07.1952 r. skazany został na karę śmierci. Prezydent RP Bierut odmówił prawa łaski. Wyrok wykonano 12.12.1952 r. w więzieniu mokotowskim i pochowano go w bezimiennej mogile.

24.04.1956 r. został całkowicie zrehabilitowany przez Najwyższy Sąd Wojskowy.

Uhonorowany Orderem Odrodzenia Polski V klasy i innymi odznaczeniami. 9.06.1984 r. poświęcono de­dykowaną mu tablicę pamiątkową na murach ko­ścioła św. Michała Archanioła na Oksywiu.

autor: Walter Pater (2006 r.)