Kąpielisko Morskie Gdynia-Orłowo sp. z o.o.

Walory rekreacyjne osady Orłowo stały się znane w Polsce już w latach 20. Szczególnie ważnym dla rozwoju funkcji kuracyjnych Orłowa był Plan Rozwoju Polskiego Wybrzeża Morskiego przyjęty w Gdyni w 1928 r. W lutym 1930 r. Orłowo zostało uznane za uzdrowisko o charakterze publicznym, a magistrat Gdyni zainicjował przygotowania do powstania spółki Kąpielisko Morskie Gdynia-Orłowo. Ważną inwestycją, służącą rozwojowi uzdrowiska, było wybudowanie w sierpniu 1934 r. mola, Promenady Królowej Marysieńki i Łazienek. Mieszkańcy Orłowa objęli ochroną walory przyrodnicze strefy nadbrzeżnej. W 1934 r. założyli Towarzystwo Przyjaciół Orłowa Morskiego. W czerwcu 1935 r. Orłowo Morskie przyłączono do Gdyni. W lutym 1938 r. uznano kąpielisko Gdynia-Orłowo za uzdrowisko o charakterze użyteczności publicznej i wykazano, że mikroklimat Orłowa służy leczeniu chorób układu krążenia.

• 
  Orłowo – Promenada Królowej Marysieńki
• 
  Orłowo – promenada, ul. Orłowska
• 
  Promenada nadmorska
• 
  Molo w Orłowie, fotografia z „niedźwiedziem”
• 
  Molo w Orłowie, przystań Żeglugi Polskiej

Lata 20.

Walory rekreacyjne osady Orłowo stały się znane w Polsce już w latach 20. Szczególnie ważnym dla rozwoju funkcji kuracyjnych Orłowa był Plan Rozwoju Polskiego Wybrzeża Morskiego przyjęty w Gdyni w 1928 r., a w nim szereg postulatów służących rozwojowi funkcji turystycznych Orłowa-Kolibek, wykorzystujących „najpiękniejsze położenie na polskim brzegu morskim”. Wskazano na konieczność usamodzielnienia pod względem własnej administracji gminnej. Postulaty te realizowała Komisja Międzyministerialna dla Rozbudowy Miasta i Portu w Gdyni, która w sierpniu 1929 r. podjęła rezolucję w sprawie nadania charakteru użyteczności publicznej kąpielisku Orłowo i w sprawie utworzenia gminy Orłowo Morskie jako kąpielisko (Orłowo-Kolibki, cz. Małego Kacka i cz. Redłowa).

1930-1934

W lutym 1930 r. Orłowo zostało uznane za uzdrowisko o charakterze publicznym, a magistrat Gdyni (porządkując tereny nadbrzeżne) zainicjował przygotowania do powstania spółki Kąpielisko Morskie Gdynia-Orłowo. Projekt statutu opracował płk Ludwik Nieczuja Ihnatowicz (kapitał spółki – 50 tys. zł, podzielony na 5 równych udziałów: Gmina Miasta Gdyni, Pierwsze Polskie Towarzystwo Kąpieli Morskich, spółka Wody Morskie Orłowo, Żegluga Polska S.A. i Witold Kukowski).

Możliwości działalności spółki zostały rozwinięte od października 1931 r., gdy powstała gmina Orłowo Morskie (Kolibki, cz. M. Kacka, cz. Redłowa). Ważną inwestycją służącą rozwojowi uzdrowiska było wybudowanie w sierpniu 1934 r. mola (dł. 430 m, szer. 6 m, zakończonego przystanią dla statków Białej Floty), a także Promenady Królowej Marysieńki i Łazienek.

1934-1939

W związku z zajmowaniem terenów kąpieliskowych Gdyni przez rozbudowujący się port zewnętrzny funkcje kąpieliskowe przesuwano do Orłowa postrzeganego również jako potencjalną konkurencję dla Sopotu. Mieszkańcy Orłowa objęli ochroną walory przyrodnicze strefy nadbrzeżnej. W 1934 r. założyli Towarzystwo Przyjaciół Orłowa Morskiego.

W czerwcu 1935 r. Orłowo Morskie przyłączono do Gdyni, odpowiedzialność za rozwój kąpieliska przejęła Rada Miasta Gdyni i Komisariat Rządu. Rada Miasta uchwaliła w maju 1935 r. nowy statut spółki, przewodniczącym zarządu został Franciszek Sokół. 1.06.1936 r. uruchomiono biuro spółki, którego kierownikiem został dr Roman Mojseowicz, a w następnym roku – Jerzy Pstrokoński.

W lutym 1938 r. Ministerstwo Opieki Społecznej wydało rozporządzenie w sprawie uznania kąpieliska Gdynia-Orłowo za uzdrowisko o charakterze użyteczności publicznej. Wykazano, że mikroklimat Orłowa służy leczeniu chorób układu krążenia.

W 1939 r. kierownikiem biura został Mieczysław Węglowski, następnie Leonard Kowalski. Na inaugurację sezonu turystycznego w kwietniu 1939 r. zarząd przyjął plan przedsięwzięć na 10 lat (wykonanie 3 km odcinka plaży, wybudowanie basenów kąpielowych, ośrodka reprezentacyjnego dla 20 tys. gości, domu kuracyjnego i hotelu z 250 pokojami).

W sierpniu 1939 r. spółka zorganizowała regaty o „Puchar Kąpieliska Morskiego Gdynia-Orłowo” w kilku kategoriach. A potem wybuchła wojna.

autor: Ryszard Toczek (2006 r.)