Hozakowski Jerzy

Hozakowski Jerzy (1907-1959) – sędzia, adwokat, radca prawny Towarzystwa Budowy Osiedli i Komitetu Rozbudowy Gdyni.

Życiorys

Urodził się 28.03.1907 r. w Toruniu. W 1925 r. ukończył gimnazjum w Trzemesznie. W 1929 r. po studiach prawniczych na Uniwersytecie Poznańskim został aplikantem, a później asesorem w sądzie w Poznaniu. W 1932 r. zdał egzamin sędziowski. W 1933 r. otrzymał nominację na sędziego w sądzie grodzkim w Bydgoszczy.

1.05.1935 r. przeniósł się do Gdyni, został wpisany na listę adwokatów i zatrudniony jako radca prawny Komitetu Rozbudowy Gdyni przy Komisariacie Rządu w Gdyni. Podlegały mu sprawy: gruntowe, hipoteczne majątkowe, ubezpieczeniowe gminy miasta Gdyni. Jednocześnie był radcą prawnym spółki akcyjnej Towarzystwo Budowy Osiedli.

We wrześniu 1939 r. został szefem łącznikowym w Dowództwie Lądowej Obrony Wybrzeża, stałym łącznikiem komisarza rządu Franciszka Sokoła z płk. Stanisławem Dąbkiem. Z chwilą wejścia okupanta do miasta aresztowany jako zakładnik gdyński. Po zwolnieniu schronił się w Lublinie, gdzie od grudnia 1939 r. był pracownikiem Związku Gospodarczego Spółdzielni Rolniczo-Handlowych. Od września 1942 r. mieszkał w Warszawie, utrzymywał się z dorywczych prac handlowych. Po powstaniu warszawskim i przejściu przez obóz w Pruszkowie zamieszkał w Skierniewicach.

W kwietniu 1945 r. wrócił do Gdyni i objął stanowisko radcy prawnego Okręgowego Urzędu Likwidacyjnego w Sopocie. Prowadził też kancelarię adwokacką. W latach 1946-1949 był radcą prawnym w Urzędzie Miejskim w Gdyni. Nękany przez Urząd Bezpieczeństwa jako przedwojenny adwokat wyjechał w 1951 r. do stolicy. Do końca 1953 r. pracował tam jako sędzia Sądu Ubezpieczeń Społecznych. W 1954 ponownie przyjechał nad morze i wznowił praktykę adwokacką jako członek zespołów adwokackich nr 1 i 2.

W latach 1954-1959 był radcą prawnym w stoczni gdańskiej, a następnie w stoczni gdyńskiej. Po Październiku ‘56 został zatrudniony jako radca prawny w Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Gdyni. Przez wiele lat był doradcą prawnym i przyjacielem ks. Hilarego Jastaka. Angażował się w budowę kościoła Najświętszego Serca Pana Jezusa – przypomina o tym znajdująca się w świątyni tabliczka z jego imieniem i nazwiskiem.

Zmarł 15.06.1959 r., jest pochowany na cmentarzu Witomińskim.

autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)