Darski Stanisław
Darski Stanisław (1891-1983). Prawnik, działacz gospodarki morskiej, minister żeglugi, profesor, wykładowca w Wyższej Szkole Handlu Morskiego w Sopocie. Odznaczony był m.in. Orderem Sztandaru Pracy I klasy, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Życiorys
Urodził się 17.11.1891 r. we Lwowie. Ukończył jedyne we Lwowie gimnazjum z wykładowym językiem niemieckim (choć wszyscy profesorowie byli Polakami), prywatnie ucząc się języka francuskiego. Prawo studiował na Uniwersytecie im. Jana Kazimierza, równocześnie przerabiając kurs dla abiturientów Wyższej Szkoły Handlowej i ucząc się języka angielskiego. Nie zdążył zdać ostatniego, tzw. sądowego, egzaminu na uniwersytecie, gdy wybuchła I wojna światowa.
W 1915 r. odbył krótką służbę w armii austriackiej, zareklamowany przez przyjaciół rodziny jako „niezbędny specjalista w handlu solą”, powrócił do Lwowa i zdał pozostałe egzaminy, uzyskując w 1917 r. doktorat z prawa.
W 1918 r. wziął udział w wojnie polsko-ukraińskiej w obronie Lwowa. W 1919 r. znalazł zatrudnienie w Karpackim Towarzystwie Naftowym w Borysławiu, a po roku, przeczytawszy ogłoszenie, iż firma importowo-eksportowa Lambert i Krzysiak w Gdańsku poszukuje korespondenta z bardzo dobrą znajomością języków obcych, przede wszystkim niemieckiego, wysłał referencje i został przyjęty. W firmie tej pracował przez 8 lat.
W 1928 r. przeniósł się do Gdyni i objął posadę syndyka Związku Ekspertów Portowych, w rok później został dyrektorem eksploatacyjnym Polbrytu i Żeglugi Polskiej, wykazując się sporym talentem organizacyjnym. Był członkiem rady nadzorczej Pagedu i Polskiej Agencji Morskiej oraz honorowym konsulem Finlandii.
Na początku II wojny wyjechał do Londynu. W 1944 r. został dyrektorem Szkoły Handlu Zagranicznego i Administracji Morskiej w Londynie W lipcu 1945 r. rozpoczął pracę w Polskiej Misji Morskiej powołanej w Londynie przez Rząd Jedności Narodowej, do kraju wrócił w 1946 r.
Pracował w Ministerstwie Żeglugi i Handlu Morskiego na różnych stanowiskach. Ceniony w sposób szczególny przez ministra żeglugi Adama Rapackiego, towarzyszył mu (jako znający języki obce) w ważniejszych zagranicznych delegacjach rządowych.
W latach 1949-1950 był dyrektorem naczelnym Gdynia-Ameryka Linie Żeglugowe (GAL), zajmując się ponownym organizowaniem istniejących przed wojną linii regularnych. Zwolniony został ze stanowiska zaraz po dymisji Rapackiego. Udało mu się wówczas otrzymać w Wyższej Szkole Handlu Morskiego w Sopocie (w 1952 r. przekształconej w Wyższą Szkołę Ekonomiczną) pracę kontraktowego profesora wykładającego zagadnienia związane z techniczną stroną transportu morskiego. W grudniu 1952 r. powołany został na kierownika katedry organizacji i techniki transportu, 2 lata później otrzymał tytuł docenta, w latach 1954-1956 był prodziekanem, a do listopada 1956 r. dziekanem.
Po Październiku ‘56 Sejm PRL powołał go na stanowisko ministra żeglugi. Jedną z pierwszych jego decyzji było utworzenie komisji weryfikacyjnej, która przywróciła prawo pływania w PMH [Polska Marynarka Handlowa] wszystkim pokrzywdzonym absolwentom PSM [Państwowa Szkoła Morska] i innym oficerom oraz marynarzom. Ministrem był przez 8 lat do 12.12.1964 r., a od 1961 r. pełnił także funkcję przewodniczącego Komitetu Badań Morza PAN [Polska Akademia Nauk]. W 1978 r. opublikował wspomnienia W służbie żeglugi.
Zmarł 28.12.1983 r. w Warszawie w wieku 92 lat. Spoczywa na cmentarzu Witomińskim.
autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)
