Zegarski Witold

Zegarski Witold (1920-1999) – profesor zwyczajny, lekarz i naukowiec. Zorganizował od podstaw pierwszy w kraju Ośrodek Ostrych Zatruć i został jego ordynatorem.

Profesor Witold Zegarski.

Życiorys

Urodził się 16.04.1920 r. w Gdańsku, syn Teofila Zegarskiego i Jadwigi Zegarskiej z Ziegertów. Edukację rozpoczął w Toruniu, po I klasie kontynuował ją w Kolibkach, a po III klasie – w szkole ojca w Orłowie. Maturę zdał w męskim Gimnazjum i Liceum oo. Jezuitów. W czasie wakacji przed studiami pracował w Junackich Hufcach Pracy, kopiąc umocnienia pod Brześciem.

W październiku 1939 r. został wraz z młodszym bratem Edwardem aresztowany, przewieziony do więzienia w Nowym Porcie i wysłany do kopania buraków w majątku Rolfa Mombera w Cedrach Wielkich. Rodzinie udało się wydostać stamtąd braci, ale 20.04.1940 r. obaj ponownie zostali aresztowani i wywiezieni do obozu Sachsenhausen w Oranienburgu. Witold Zegarski miał 19, a Edward 16 lat; przetrwali obóz i marsz śmierci do Lubeki (gdzie okrętowano więźniów na barki, by je następnie zatopić). W kwietniu 1945 r. wrócili do domu, chory na gruźlicę Edward wkrótce zmarł. Witold rozpoczął studia w Akademii Lekarskiej w Gdańsku.

Ukończył naukę w 1951 r. z pierwszym rocznikiem i całe zawodowe życie związał z uczelnią. W I Klinice Chorób Wewnętrznych przeszedł wszystkie szczeble kariery – od zastępcy asystenta do profesora zwyczajnego. Po przejściu na emeryturę prof. Mariana Górskiego przejął kierownictwo kliniki. Kształcił się także w Berlinie, Mediolanie, Kopenhadze, tam też prezentował swoje prace naukowo-badawcze, głównie z zakresu toksykologii doświadczalnej i przemysłowej.

Zorganizował od podstaw pierwszy w kraju Ośrodek Ostrych Zatruć i został jego ordynatorem. Był autorem wielu prac naukowych, a jako nauczyciel akademicki wychował wiele roczników lekarzy. Kierował Gdańskim Oddziałem Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego, był prorektorem ds. klinicznych (1972-1981), kierował Radą Naukową Instytutu Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni, przewodniczył Okręgowemu Sądowi Lekarskiemu.

Od 1990 r., już na emeryturze, leczył w zorganizowanej przez siebie Poradni Przyklinicznej dla Byłych Więźniów Obozów Koncentracyjnych. W 1975 r. został wyróżniony tytułem Gdańszczanin 30-lecia. Należał do Towarzystwa Przyjaciół Orłowa.

Żona Zofia, córka Joanna Basińska i syn Wojciech, a także szwagier Kazimierz Becker też byli lekarzami, siostra Irena Becker była nauczycielką, tak jak mąż siostry Marii – Józef Borkowski.

autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)