Miładowski Kazimierz
Miładowski Kazimierz (1905-1977) – komandor ppor., obrońca Gdyni i Helu, kapitan żeglugi wielkiej, pilot portowy.
Życiorys
Urodził się 13.09.1905 r. w Glinojecku pow. Ciechanów. W latach 1926-1929 był słuchaczem Szkoły Podchorążych Marynarki Wojennej, następnie skończył kurs oficerów sygnałowych i służył jako oficer wachtowy na okrętach, a potem jako oficer sygnałowy oraz oficer flagowy dowódcy Dywizjonu Kontrtorpedowców. W marcu 1937 r. awansowany został na kapitana, a w marcu 1939 r. otrzymał nominację na dowódcę minowca ORP Rybitwa i na tym okręcie prowadził działania bojowe na Zatoce Gdańskiej we wrześniu 1939 r. Po zatonięciu Rybitwy został oficerem łącznikowym dowódcy Morskiej Obrony Wybrzeża kmdra Stefana Frankowskiego. Po kapitulacji Helu dostał się do niewoli.
Po wyzwoleniu z obozu wrócił do kraju i od maja 1945 r. do czerwca następnego roku służył w Marynarce Wojennej (MW), był dowódcą II Batalionu Morskiego na Oksywiu, a następnie został starszym pomocnikiem szefa oddziału operacyjnego Sztabu Głównego MW, awansowany na komandora ppor.
Od stycznia 1946 r. był szefem Misji Morskiej w brytyjskiej strefie okupacyjnej Niemiec dla rewindykacji odnalezionych tam minowców. Został następnie mianowany dowódcą dywizjonu. Na początku lipca tego roku został jednak zwolniony z Marynarki na skutek donosów oficerów politycznych. Pracował w Kapitanacie Portu Gdynia, w latach 1947-1948 pływał jako III oficer na m/s Batory, potem ponownie był pilotem w Kapitanacie Portu, a następnie jako I oficer na promie kolejowym Kopernik.
W sierpniu 1951 r. otrzymał dyplom kapitana ż. w., ale w styczniu 1953 r. w Świnoujściu WOP odebrał mu książeczkę żeglarską i bez podania powodu pozbawił możliwości dalszego pływania. Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Gdyni zakazało mu przebywania na obszarze pasa granicznego w Gdyni i innych miejscowościach nadmorskich. Po odwołaniu się do Wojewódzkiej Rady Narodowej otrzymał pozwolenie na osiedlenie się w Szczecinie.
Od marca 1953 r. do maja 1956 r. był inspektorem nawigacyjnym Polskiej Żeglugi Morskiej w Szczecinie.
W czerwcu 1956 r. pozwolono mu wrócić na morze, a po anulowaniu orzeczenia o wysiedleniu, ponownie zamieszkał w Orłowie. Pracował w Port-Service jako zmianowy kapitan portowej bunkierki.
Zginął tragicznie wraz z synem w wypadku samochodowym 25.09.1977 r. na drodze z Gdyni do Chwaszczyna. Pochowany został na cmentarzu w Małym Kacku.
autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)
