Frankowski Stefan

Frankowski Stefan (1887-1940). Komandor dyplomowany, dowódca Morskiej Obrony Wybrzeża. Współtwórca i pierwszy redaktor „Przeglądu Morskiego”. Odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych, szwedzkim Krzyżem Oficerskim Orderu Miecza, Krzyżem Kawalerskim francuskiej Legii Honorowej, włoskim medalem za akcję ratunkową w Messynie i innymi.

• 
  Kmdr Stefan Frankowski
• 
  Delegacja Polskiej Marynarki Wojennej opuszcza Ministerstwo Wojny III Rzeszy po zakończeniu rozmów. Kmdr Stefan Frankowski - pierwszy z lewej
• 
  Kmdr Stanisław Frankowski

Życiorys

Urodził się 4.04.1887 r. w Hołowlu na Wołyniu, ojciec był oficerem marynarki. Po ukończeniu gimnazjum realnego w Kijowie, w latach 1905-1908 uczył się w Korpusie Morskim w Petersburgu. Awans do stopnia miczmana otrzymał 11.04.1909 r. Do 1918 r. był zawodowym oficerem rosyjskiej Marynarki Wojennej, kończąc jako oficer nawigacyjny w sztabie brygady pancerników Floty Bałtyckiej.

Po powrocie do Polski 22.01.1919 r. został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu kapitana na stanowisko szefa Wydziału Operacyjnego Sekcji Marynarki Ministerstwa Spraw Wojskowych. Od 11 marca do 15 maja tegoż roku pełnił obowiązki szefa Sekcji Marynarki, a później był naczelnikiem Wydziału Organizacyjnego. Następnie został pomocnikiem attaché i wkrótce attaché wojskowym w Sztokholmie. Po weryfikacji otrzymał stopień komandora porucznika.

Obejmował kolejno stanowiska: szefa Sekcji Personalno-Szkolnej Departamentu dla Spraw Morskich Ministerstwa Spraw Wojskowych, a po zorganizowaniu KMW [Kierownictwo Marynarki Wojennej] – kierownika Wydziału Regulaminów i Wyszkolenia, następnie szefa Wydziału Organizacyjno-Mobilizacyjnego KMW.

22.04.1922 zawarł związek małżeński z Marią Różą Dobrowolską.

W latach 1923-1925 studiował w Ecole de Guerre Navale w Paryżu, uzyskując tytuł oficera sztabu generalnego. Po powrocie do kraju został dowódcą dywizjonu torpedowców, a od 23.11.1928 r. był komendantem Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej, przemianowanej wkrótce na Szkołę Podchorążych Marynarki Wojennej. 1.01.1929 r. awansował na komandora.

Dzięki jego staraniom powstał „Przegląd Morski”, którego redaktorem był do 13.05.1929 r.

W czerwcu 1929 r. został powołany na szefa Sztabu KMW, od kwietnia 1933 r. był dowódcą Obrony Wybrzeża Morskiego, a od lipca 1933 r. – wyodrębnionej z niej Morskiej Obrony Wybrzeża.

Aktywnie uczestniczył w działalności Ligi Morskiej i Rzecznej, a następnie Ligi Morskiej i Kolonialnej. Był członkiem Rady Głównej, a także wiceprezesem Oddziału Propagandy Floty Wojennej. Ponadto wchodził do Rady Głównej Ligi Obrony Przeciwlotniczej i Przeciwgazowej, będąc prezesem jej obwodu morskiego.

Wydał Polityczno-strategiczną geografię morza Bałtyckiego (Toruń 1931 r.) oraz Obronę Polski na morzu [w:] XV lat polskiej pracy na morzu, pod red. A. Majewskiego (Gdynia, 1935 r.). W okresie 1928-1938 opublikował kilkadziesiąt artykułów, a także własne wspomnienia. Pisał także dla „Morza”.

Po kapitulacji Helu dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał w oflagach: X B w Nienburgu, XVIII B w Spittal i VIII B w Silberbergu.

Wskutek choroby zmarł 25.09.1940 r. w Langenbielau i tam został pochowany na cmentarzu katolickim. Po wojnie jego prochy zostały przeniesione na cmentarz Grabiszyński we Wrocławiu.

Pośmiertnie w 1940 r. został awansowany na kontradmirała. Odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych, szwedzkim Krzyżem Oficerskim Orderu Miecza, Krzyżem Kawalerskim francuskiej Legii Honorowej, włoskim medalem za akcję ratunkową w Messynie i innymi.

autor: Walter Pater (2006 r.)