Kłossowski Jerzy

Kłossowski Jerzy (1893-1978). Oficer Marynarki Wojennej, dyplomata, działacz społeczny, autor wspomnień wojennych. Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski i srebrnym Krzyżem Zasługi. Był szefem Biura Hydrograficznego Kierownictwa Marynarki Wojennej, później dyrektorem nauk w Szkole Podchorążych Marynarki Wojennej w Toruniu, a także dowódcą torpedowca Kujawiak, a potem ORP Bałtyk. Po przeniesieniu do rezerwy w 1934 r. pracował jako naczelnik biura per­sonalnego Dyrekcji Okręgowej PKP w Toruniu, był wiceprezesem Pomorskiego Okręgu Ligi Morskiej i Kolonialnej oraz członkiem jej Rady Głów­nej, a także prezesem Okręgu Pomorskiego Kolejowego Przysposobienia Wojskowego. W 1945 r. przewod­niczył Misji Morskiej w Szwecji jako komandor dyplomowany, potem został attaché morskim przy Ambasadzie RP w Londynie.

Jerzy Antoni Kłossowski

1893-1918

Urodził się 19.04.1893 r. w Kielcach. W 1912 r. ukończył z odznacze­niem Szkołę Handlową A. Jeżewskiego w Warszawie. W 1912 r. podjął studia na Wydziale Mecha­nicznym Politechniki Petersburskiej. Wkrótce po­rzucił tę uczelnię i wstąpił do nowo powsta­łej w Petersburgu wojskowej szkoły morskiej – Samodzielnych Klas Gardemarińskich. Po jej skończeniu rozpoczął służbę oficer­ską w carskiej Flocie Bałtyckiej. Następnie został ofi­cerem flagowym i jednocześnie dowódcą ku­tra we flotylli na jeziorze Wan w Armenii.

Je­sienią 1917 r. zwolniony z armii rosyjskiej, do końca 1918 r. pełnił służbę jako adiutant w kilku jed­nostkach artyleryjskich wojsk Azerbejdżanu.

1918-1945

W li­stopadzie 1919 r. wrócił do Polski, został przy­jęty do Marynarki Wojennej i wyznaczony na do­wódcę oddziału zapasowego w Porcie Wo­jennym Modlin. W 1920 r. w stopniu kapitana marynarki ob­jął stanowisko I oficera flagowego Dowództwa Wybrzeża Morskiego. W październiku 1921 r. został skierowany do Francji, gdzie skończył celująco roczny Cours superieur d'hydrographie. W latach 1922-1925 był szefem Biura Hydrograficznego KMW [Kierownictwo Marynarki Wojennej]. W okresie 1925-1927 studiował w paryskiej Ecole de guerre navale, którą ukoń­czył z pierwszą lokatą, uzyskując tytuł oficera dyplomowanego.

Po powrocie do kraju dowodził kanonierką Generał Haller, był dyrektorem nauk w Szkole Podchorążych Marynarki Wojennej w Toruniu, 1.01.1930 r. awansował na komandora podporucznika i został dowódcą torpedowca Kujawiak, a potem ORP Bałtyk.

31.07.1934 r. został przenie­siony do rezerwy, m.in. z powodu niekorzyst­nych układów w KMW. Podjął pracę naczelnika biura per­sonalnego Dyrekcji Okręgowej PKP w Toruniu. Był wiceprezesem Pomorskiego Okręgu Ligi Morskiej i Kolonialnej oraz członkiem jej Rady Głów­nej, a także prezesem Okręgu Pomorskiego Kolejowego Przysposobienia Wojskowego

Po 1945

Podczas wojny mieszkał we wsi Prądzew w województwie łódzkim, gdzie pracował jako buchalter rolny.

W kwietniu 1945 r. zgłosił się do Wojska Polskiego. Przyjęty w zweryfiko­wanym stopniu komandora dyplomowanego, od lipca przewod­niczył Misji Morskiej w Szwecji powołanej do rewindykacji polskich jednostek pływających, internowanych tam na czas wojny. Przejąwszy od władz szwedzkich okręty podwodne Sęp, Ryś i Żbik, kuter pościgowy Ba­tory i żaglowiec szkolny Dar Pomorza. W grudniu został attaché morskim przy Ambasadzie RP w Londynie, gdzie miał się zająć sprowadzeniem do Polski okrętów i personelu Marynarki Wojennej z Wielkiej Bry­tanii. Misja ta skończyła się fiaskiem.

W styczniu 1947 r. został na własną prośbę odwołany do kraju i podjął dalszą służbę jako kierownik Wydziału Wywiadowczego w Sztabie Głównym Marynarki Wojennej, a następnie pracował w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego.

W marcu 1949 r. skierowany przez ministra obrony narodowej do Harbina w Man­dżurii, organizował tam repatriację Polaków (wysłał do kraju trzy transporty). W styczniu 1950 r. został przeniesiony do rezerwy.

Pracował w przedsiębiorstwach budowlanych oraz w inspekcji handlowej do 1963 r. Był też dzia­łaczem Ligi Obrony Kraju.

Na jego dorobek naukowy i publicystyczny składają się artykuły o tematyce operacyjno-taktycznej i historyczno-wojskowej, które publikował w „Wojsko­wym Przeglądzie Historycznym”, „Przeglą­dzie Morskim”, „Polsce Zbrojnej”, „Nautologii”.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski i srebrnym Krzyżem Zasługi. W 1963 r. Rada Ministrów przyznała mu rentę specjalną za zasługi dla państwa.

Zmarł 12.08.1978 r. w Warszawie, pochowany na Powązkach.

autor: Walter Pater (2006 r.)