Adamski Zygmunt

Adamski Zygmunt (1901-1979). Inżynier hydrotechnik, budowniczy portu w Gdyni oraz Wielkiej Wsi (Władysławowie). Współpracownik inż. Tadeusza Wendy, uczestniczył w budowie nabrzeży basenów Prezydenta i Kwiatkowskiego. Odznaczony został m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi.

• 
  Zygmunt Adamski.

Życiorys

Urodził się 29.10.1901 r. w Piotrkowie Trybunalskim i przebywał tam do 5. roku życia. Następnie rodzina przeniosła się do Skierniewic, gdzie rozpoczął edukację w Gimnazjum Państwo­wym im. Bolesława Prusa. Ukończył je w 1921 r., po czym podjął studia na Wydziale Inżynierii Wodnej Politechniki Warszawskiej. Dyplom inżyniera hydrotechnika otrzymał dopiero w marcu 1929 r. (przerwał studia w czasie, gdy nie otrzymywał stypendium).

W maju tego samego roku inż. Tadeusz Wenda przyjął go do pracy w Zarządzie Budowy Portu w Gdyni (uczestniczył m.in. w budowie nabrzeży basenów Prezydenta i Kwiatkowskiego). Następnie przeszedł do Urzędu Morskiego na stanowisko kierownika Oddziału Administracji Wybrzeża.

Wysiedlony przez Niemców w czasie okupacji, już 1.03.1945 r. był z powrotem w Gdyni. Mianowany naczelnikiem Wydziału Administracji Wybrzeża w Głównym Urzędzie Morskim w Gdańsku, przystąpił do usu­wania zniszczeń wojennych i odbudowy portów morskich.

W listopadzie 1946 r. został dyrektorem Społecznego Przedsiębiorstwa Budowlanego Robót Morskich w Gdyni, a od lutego 1949 r. kierował oddziałem Przedsiębiorstwa Robót Inżynieryjno-Morskich w Gdańsku (na gdańskim gruzowisku znalazł Pamiątkową Księgę Gdyni).

Po połączeniu przedsiębiorstw budowlanych był naczelnym inżynierem Zjednoczenia Budownictwa Inżynieryjno-Morskiego w Gdańsku, a od stycznia 1953 r., jako kierownik odcinka robót, wznosił morskie konstrukcje hydrotechniczne w portach Gdańska, Gdyni, Łeby, Ustki, Darłowa i Kołobrzegu.

W sierpniu 1969 r. przeszedł na emeryturę.

Za zasługi zawodowe, budowę i rozbudowę polskich portów morskich, rozwój i udoskonalenie polskiej hydrotechniki morskiej, śmiałość koncepcji inżynierskich ukształtowanych w konstrukcjach morskich odznaczony został m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi.

Zmarł 1 lutego 1979 r., pochowany na cmentarzu Witomińskim.

autor: Daniel Duda (2006 r.)