Zawisza Czarny II

Żaglowiec szkolny Związku Harcerstwa Polskiego. Zwodowany w 1951 r. jako lugrotrawler. Przebudowany na 3-masztowy szkuner, wszedł w 1961 r. do służby jako Zawisza Czarny II. W 1972 r. dołączył do stałych uczestników Operacji Żagiel, podczas regat w 1984 r. uratował w pobliżu tzw. trójkąta bermudzkiego 9 osób z brytyjskiego barku Marques. W latach 1989-1990 opłynął świat.

• 
  Pocztówka: Żaglowiec Zawisza Czarny II, szkuner szkolny, jednostka flagowa Związku Harcerstwa Polskiego.
• 
  Żaglowiec Związku Harcerstwa Polskiego Zawisza Czarny II w porcie gdyńskim.

Historia

Zbudowany w Stoczni Północnej w Gdańsku jako lugrotrawler Cietrzew (B-11/14, położenie stępki – 16.03.1951 r.) dla gdyńskiego Dalmoru. Zwodowany 17.09.1951 r., wszedł do służby 17.09.1952 r. W 1953 r. przeszedł do świnoujskiej Odry, gdzie otrzymał numer rybacki Świ 112. W 1957 r. przekazano go do Polskiego Ratownictwa Okrętowego, gdzie miał być używany jako baza dla nurków, jednak w lutym 1960 r. przeszedł w posiadanie Związku Harcerstwa Polskiego.

Przebudowany w Stoczni Remontowej w Gdyni i Stoczni Marynarki Wojennej na 3-masztowy szkuner, wszedł 15.07.1961 r. do służby jako Zawisza Czarny II. Na początku służby pływał głównie po Bałtyku, dowodzony przez kpt. Bolesława Romanowskiego. W 1965 r. został przedłużony o 4 m.

W 1969 r. opłynął Islandię, a w 1970 r. wyszedł na Atlantyk, odwiedzając Wyspy Kanaryjskie. W 1972 r. dołączył do stałych uczestników Operacji Żagiel, odznaczył się podczas regat żaglowców w 1984 r. ratując 3.06.1984 r. w pobliżu tzw. trójkąta bermudzkiego 9 osób z brytyjskiego barku Marques (na statku przewróconym olbrzymią falą zginęło wówczas 19 osób).

Opłynął świat. Wyruszył 11.03.1989 r. z Gdyni, dalej przez Morze Śródziemne, Kanał Sueski i Singapur do Phenianu, potem przez Pacyfik i Kanał Panamski do Gdyni, gdzie zawinął 27.02.1990 r.

Natomiast 2.06.1996 r. rozpoczął swój najdłuższy rejs: wyruszył na Morze Śródziemne, skąd we wrześniu popłynął przez Kanał Panamski do Chile. Po okrążeniu przylądka Horn zawinął do polskiej stacji polarnej w Antarktyce, po czym przeszedł na Morze Śródziemne, a 12.12.1999 r. zawinął do Gdyni.

Dane techniczne (1966 r.)

Pojemność 172 BRT, 26 NRT; wymiary 42,9 (z bukszprytem) × 6,8 × 4,4 m; szkuner sztakslowy, 625,5 m² żagla; 1 silnik spalinowy June Munktell, 390 KM; prędkość – 9,5 w. pod silnikiem, do 12 w. pod żaglami; załoga – 6 osób (plus 40 praktykantów).

autor: Marek Twardowski (2006 r.)