Plaże gdyńskie

Plaża miejska – prawie w samym centrum, dobra infrastruktura turystyczna – sanitariaty, mała gastronomia, wypożyczalnia sprzętu wodnego, zjeżdżalnie wodne, pneumatyczne zamki i dmuchane poduchy do skakania, wypożyczalnia skuterów wodnych, kładka dla niepełnosprawnych. Strzeżona, z wydzielonymi przy pomocy boi kąpieliskami – dla tylko chlapiących się i dla umiejących pływać. Pięć razy w tygodniu (od poniedziałku do piątku) odbywają się turnieje plażowej piłki nożnej i siatkowej oraz rugby.

Plaża w Orłowie – 15 minut na piechotę od dworca SKM Gdynia-Orłowo. Strzeżona.

Plaża w Redłowie – kąpielisko (o długości 200 m) strzeżone, otoczone urokliwymi, urwistymi, polodowcowymi morenami; dojazd spod dworca PKP Gdynia Główna autobusami nr 105 i 125 (do końca) lub 128 do Domu Marynarza (latem są także dogodne linie sezonowe).

Oksywie – plaża z kąpieliskiem dozorowanym, dojazd autobusem nr 152, ul. Dickmana.

Babie Doły – plaża niestrzeżona.

• 
  Widok na plażę i Kurhaus w dzisiejszym Orłowie.
• 
  Łazienki Kąpielowe, uroczystości na plaży.
• 
  Promenada i plaża w Orłowie.
• 
  Orłowo – widok na Łazienki od strony morza.
• 
  Promenada nadmorska i Łazienki Kąpielowe w Gdyni.
• 
  Plaża pod Kamienną Górą.
• 
  Plażowiczka z lat 20. XX wieku

Historia

W marcu 1904 r. zawiązała się spółka Ostseebad-Genosenschaft Gdingen (Gdyńskie Towarzystwo Kąpieli Bałtyckich), która postawiła Kurhaus – Dom Kuracyjny, Na wprost schodów prowadzących na plażę zbudowano 50-metrowe molo drewnia­ne i po jego obu stronach osobne męskie i damskie łazienki kąpielowe z 42 kabinami. W 1925 r. zbudowano nowe łazienki nazywane Zakładami Kąpielowymi. Drewniany budynek był obszerniejszy od starego, w kierunku morza łukowato prowadziły pomosty z kabinami, których było 187. Korzystanie z łazienek kosztowało dorosłych 50 gr jednorazowo, dzieci do lat 14 płaciły 30 gr. Plażami administrował Referat Turystyczny Komisariatu Rządu.

Przez jakiś czas główna plaża gdyńska, przy której stały łazienki, była wydzierżawiona na sezon letni Związkowi Legionistów Polskich. Umowa ze Związkiem przerzuciła koszt utrzymania porządku na plaży na dzierżawcę. Z powodu rozszerzenia portu i budowy mola południowego plaża była mało uczęszczana przez publiczność, przynosząc dzierżawcy deficyt, w związku z czym miasto przejęło ją z powrotem.

Druga plaża gdyńska u podnóża wybrzeża redłowskiego (na wprost Domu Zdrojowego) była bezpłatna. Korzystali z niej przeważnie mieszkańcy Gdyni i uczestnicy obozów letnich zainstalowanych na Polance Redłowskiej. Na obu plażach była zorganizowana służba ratownicza pilnująca cały dzień bezpieczeństwa kąpiących się. Dla uprzyjemnienia pobytu letnikom zainstalowano megafony nadające muzykę radiową i z płyt, a dwa razy w tygodniu odbywały się koncerty orkiestry reprezentacyjnej Marynarki Wojennej.

Po 1945

W 1952 r. dowództwo Ludowej Marynarki Wojennej przedzieliło płotem i zajęło najlepszą część śródmiejskiej plaży na ośrodek sportów wodnych i kąpielisko garnizonowe dla pododdziałów. W ten sposób powstały plaża wojskowa i plaża cywilna. Jedna prawie pusta, druga zapełniona ponad miarę.

W 1956 r. miasto zaczęło domagać się zwrotu plaży. Marynarka Wojenna odpowiadała, że pozbyć się jej nie może z uwagi na konieczność przeprowadzania szkoleń. Po październiku 1956 r. radzieccy dowódcy polskiej Marynarki Wojennej wyjechali, złagodniała nieco polityka i w lutym 1957 r. plażę oddano gdynianom (w czerwcu szatnie). Została obudowana płotem – wstęp był płatny.

W 1969 r. plażę powiększono, przesuwając parkan o 100 m w kierunku ulicy. Stopniowo coraz większe problemy stwarzała woda – zanieczyszczana przez statki usuwające smary na terenie zatoki i ścieki miejskie.

Plaża w Orłowie (także płatna) wyposażona była w 1956 r. w kabiny indywidualne, 4 pojemniki betonowe na śmieci oraz maszt flagowy. Woda morska zanieczyszczona była pałeczkami duru brzusznego (ścieki miejskie), piasek – szkłem.

W 1961 r. Sanepid nakazał zamknięcie plaży. W 1962 r. w ramach walki o czystość wód wykwaterowano z domu przy ul. Zapotocznej jednego nosiciela duru brzusznego.

Plaża w Redłowie, naprzeciw Domu Marynarza, została w 1956 r. definitywnie zamknięta ze względu na ujście ścieków miejskich.

W 1981 r. wszystkie kąpieliska zostały zamknięte ze względów zdrowotnych. Zabroniona została kąpiel oraz plażowanie przy brzegu w miejscach, które najczęściej oblewają morskie fale.

Po 1989

Po pierwszych wyborach samorządowych w 1990 r. miasto – mogąc samo decydować o inwestycjach – zaczęło od rozbudowy kanalizacji ściekowej i oczyszczalni ścieków.

W 1994 r. Sanepid ogłosił, że woda i piasek są czyste.

W 2005 r. plaża w Śródmieściu otrzymała prestiżowy międzynarodowy certyfikat Błękitnej Flagi, przyznawany m.in. za wysoki standard sanitarny i bezpieczeństwa.

autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)