Nagórski Bohdan

Nagórski Bohdan (1890-1987) – inżynier, dyrektor handlowy Rady Portu i Dróg Wodnych w Wolnym Mieście Gdańsku, współwłaściciel firmy Bergtrans.

Życiorys

Urodził się 24.12.1890 r. w Warszawie. Egzamin maturalny zdał jako ekstern w Kijowie, studia uniwersyteckie rozpoczął w Montpellier i kontynuował w paryskiej Sorbonie, gdzie w 1912 r. uzyskał tytuł absolwenta z zakresu nauk ścisłych. Następnie studiował w Szkole Dróg i Mostów w Paryżu oraz na politechnice w Zu­rychu pod kierunkiem prof. Gabriela Narutowicza.

W Szwajcarii uczestniczył w pracach Komitetu Pomocy dla Ofiar Wojny w Polsce; przez pewien czas był sekretarzem Komitetu w Vevey pod kierownictwem Henryka Sienkiewicza i Antoniego Ossuchowskiego.

W 1918 r. wrócił do kraju z misją Komitetu Pomocy dla Ofiar Wojny. Wkrótce po utworzeniu pierwszego rządu polskiego otrzymał propozycję objęcia referatu ds. Ententy w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Po kilkunastu miesiącach przeszedł do pracy w Ministerstwie Robót Publicznych, na którego czele stał G. Narutowicz. Kierował wówczas pracami nad regulacją Wisły oraz przy odbudowie Kanału Au­gustowskiego. Stąd udał się do Gdańska i podjął pracę w utworzonej niedawno Radzie Portu i Dróg Wodnych, w 1922 r. mianowany dyrektorem handlowym tej instytucji.

W połowie 1937 r. został w Gdyni dyrektorem w polsko-skandynawskiej firmie maklerskiej Bergtrans, mającej biura w Gdyni i Gdańsku.

29.08.1939 r. wyjechał do Warszawy, a następnie Nałęczowa i po kilkunastu dniach do Rumunii, dokąd udało mu się sprowadzić żonę z córkami. Z Rumunii wyjechał z rodziną do Francji, gdzie wkrótce mianowany został przez ministra żeglugi polskiego rządu emigracyjnego Henryka Strasburgera na stanowisko tymczasowego dyrektora Gdynia-Ameryka Linie Żeglugowe (GAL) w Londynie. Wkrótce wyruszył do USA celem zakupienia statku dla GAL. W Nowym Jorku został dyrektorem tamtejszego biura GAL.

Po roku przeszedł do pracy w nowojorskim biurze brytyjskiego ministerstwa transportów wojennych, a po kilku latach podjął pracę w Organizacji Narodów Zjednoczonych w Komitecie Pomocy Technicznej (TAC) jako doradca ds. portowych i żeglugowych państw rozwijających się.

Ogłosił drukiem ponad 30 rozpraw, w tym kilka publikacji książkowych, głównie z zakresu funkcjonowania portów i ich organizacji: Urządzenia portu gdańskiego (Gdy­nia, 1938 r.), Gdańsk – Gdynia jako porty polskiego obszaru celnego (Gdynia, 1938 r.), Port problems in developing countries principles of port planning organization (Tokyo, 1972 r.) i Wspomnienia gdańskie (New York, 1982 r.).

Zmarł w styczniu 1987 r. w Nowym Jorku.

autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)