Majewski Stanisław

Majewski Stanisław (1899-1940) – legionista I Brygady, naczelnik wydziału opieki społecznej Komisariatu Rządu, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 17.03.1899 r. w Radomiu. Gdy wybuchła I wojna wstąpił do Związku Młodzieży Niepodległościowej, a w 1915 r. uciekł do Legionów Polskich – Pierwszej Brygady J. Piłsudskiego, wcielony do VII Kompanii dowodzonej przez Leopolda Lisa-Kulę. Brał czynny udział w walkach, organizował i zakładał oddziały Polskiej Organizacji Wojskowej (POW) w różnych miejscowościach ziemi radomskiej, mianowany następnie komendantem obwodu VII POW.

W czerwcu 1918 r. zdał egzamin do gimnazjum im. Staszica w Lublinie, w październiku wziął udział w rozbrajaniu wojsk austriackich, w styczniu-marcu 1919 r. odbył kampanię na froncie śląskim. W maju 1919 r. przyjęty jako oficer służby czynnej.

Od sierpnia 1919 r. do października 1920 r. uczestniczył w kampanii białorusko-litewskiej. W 1922 r. wrócił do rodziców. Po śmierci ojca pracował jako kasjer w Związku Stowarzyszeń Spożywców Społem, potem prowadził własny warsztat.

W 1929 r. zdał w Centralnej Szkole Strzeleckiej egzamin na kapitana i wyjechał z rodziną do Gdyni. Pracował najpierw w Pomorskim Związku Propagandy Turystycznej, następnie przyjęty do Komisariatu Rządu, najpierw do referatu statystycznego, potem do wydziału opieki społecznej, którego został wkrótce kierownikiem. Współtworzył Związek Rezerwistów (w 1934 r. został prezesem), a także gdyński oddział Związku Legionistów Polskich.

W tym samym roku opublikował książkę Szlakiem zwycięstwa dedykowaną „Związkowi Legionistów Polskich oddział w Gdyni z okazji otwarcia legionowego gniazda”.

W 1938 r. zdał egzamin maturalny w Państwowym Gimnazjum króla Jana Sobieskiego w Wejherowie. 1.07.1939 r. został zaprzysiężony i otrzymał nominację na urzędnika dożywotniego. W sierpniu 1939 r. powołany został do wojska. Walczył w obronie Gdyni. Udało mu się wyrwać z okrążenia, uniknąć niewoli i przedostać do Radomia, gdzie tworzył podwaliny ruchu oporu (pseud. Wilk, Wilczyński). W marcu 1940 r. aresztowany przez Gestapo, został rozstrzelany 16.05.1940 r. na Firleju koło Radomia.

Odznaczony był Krzyżem Virtuti Militari V kl., Krzyżem Walecznych (2-krotnie), złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Niepodległości z Mieczami, Krzyżem za Waleczność w obronie Śląska, Medalem za wojnę 1918-1921.

autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)