Maciejewicz Konstanty

Maciejewicz Konstanty (1890-1972). Kapitan żeglugi wielkiej, komendant Lwowa i Daru Pomorza, wykładowca i rektor Państwowej Szkoły Morskiej w Gdyni. Zwany „kapitanem kapitanów”, jeszcze za życia przeszedł do legendy. Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi (2-krotnie), Medalem Komisji Edukacji Narodowej, złotą odznaką Zasłużony Pracownik Morza, brązowym medalem Za Długoletnią Służbę.

• 
  Uczestniczki seminarium w maskach przeciwgazowych własnego wyrobu w towarzystwie prowadzącego Konstantego Maciejewicza.
• 
  Poseł nadzwyczajny i minister pełnomocny Polski w Japonii Michał Mościcki w otoczeniu oficerów na pokładzie Daru Pomorza; Konstanty Maciejewicz trzeci z lewej.
• 
  Kapitan żeglugi wielkiej Konstanty Maciejewicz na pokładzie Daru Pomorza, stoi z lewej; z prawej – Tadeusz Meissner.
• 
  Kpt. Konstanty Maciejewicz, rejs Daru Pomorza dookoła świata, Honolulu
• 
  Kpt. Konstanty Maciejewicz, rejs Daru Pomorza dookoła świata, Hawaje
• 
  Kpt. Konstanty Maciejewicz podczas defilady z okazji pierwszej rocznicy wyzwolenia Gdyni

1890-1939

Urodził się 11.11.1890 r. w Niemirowie na Podolu. Jego ojciec Ludwik był podpułkownikiem wojsk carskich; skierowany wraz ze swym pułkiem w 1904 r. na front wojny rosyjsko-japońskiej, zginął na polu chwały.

Ukończył Korpus Kadetów w Połtawie i Morski Korpus w Petersburgu. Po egzaminie końcowym w 1911 r. skierowany został na kutry torpedowe, a potem pływał na krążownikach. Był też zastępcą dowódcy okrętu podwodnego i wykazał się niezwykłą dzielnością, ratując w 1917 r. siebie i część załogi zatopionego przez wyrzutnię torpedową okrętu. Przeszedł koszmar rewolucji bolszewickiej. W listopadzie 1920 r. udało mu się wypłynąć z Sewastopola do Marsylii.

W 1921 r. wrócił do wolnej Polski. 1.02.1922 r. został wychowawcą w Szkole Morskiej w Tczewie, a po kilku miesiącach zaczął pływać na Lwowie. Początkowo jako III oficer, potem jako I oficer, a od 1926 r. jako dowódca. W 1923 r. uczestniczył w rejsie żaglowca do Ameryki Południowej. 13.07.1930 r. nastąpiła zmiana warty: Lwów opuścił po raz ostatni banderę, a Dar Pomorza ją podniósł. Tego dnia został komendantem Białej Fregaty i był nim przez 8 lat. 8.06.1938 r. zszedł z jej pokładu (jego miejsce zajął kpt. Konstanty Kowalski) i został mianowany inspektorem oraz zastępcą dyrektora Państwowej Szkoły Morskiej. Tuż przed wybuchem wojny, po zmobilizowaniu kpt. Stanisława Koski, przejął obowiązki dyrektora Państwowej Szkoły Morskiej.

1939-1945

25.09.1939 r. został wraz z grupą wykładowców Państwowej Szkoły Morskiej aresztowany, skierowany do małej wsi Nidowo do pracy u niemieckiego bauera, a potem osadzony w Stutthofie. Dzięki usilnym staraniom żony został zwolniony 18 grudnia i wyjechał do Warszawy. Okupację przeżył na terenie Generalnego Gubernatorstwa jako robotnik budowlany i tartaczny. W ostatnich dniach grudnia 1942 r. otrzymał od byłego słuchacza I rocznika Szkoły Morskiej w Tczewie Ludwika Hermela propozycję utworzenia wydziału morskiego w Biurze Wojskowym Przemysłu i Handlu o kryptonimie Hurtownia. Zadaniem tej komórki AK [Armia Krajowa] było przygotowanie do objęcia portów Gdyni, Gdańska i Szczecina zaraz po wojnie. Zgodził się na tę pracę.

1945-1962

W maju 1945 r. wrócił do Gdyni i zaczął od podstaw organizować Państwową Szkołę Morską. W sierpniu 1947 r. został przeniesiony wraz z wydziałem nawigacyjnym do Państwowej Szkoły Morskiej w Szczecinie. W 1953 r. szkołę zlikwidowano, wydział nawigacyjny wrócił do Gdyni, ale on podjął pracę w szczecińskim oddziale Polskiego Rejestru Statków i doczekał w nim emerytury w 1962 r.

1962-1972

Podczas letniego okresu szkoleniowego dowodził statkiem żaglowym Zew Morza w latach 1953-1955. Pełnił także funkcję ławnika Izby Morskiej w Szczecinie, zasiadał w komisji egzaminacyjnej na stopnie kapitańskie i oficerskie przy Urzędzie Morskim. W 1965 r., mając już 75 lat, jako honorowy kapitan motorowca Kruszwica odbył rejs do portów Afryki Zachodniej. W 1970 r. brał aktywny udział w uroczystościach 50-lecia szkolnictwa morskiego w Polsce. Był gościem Wyższej Szkoły Morskiej w Gdyni.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi (2-krotnie), Medalem Komisji Edukacji Narodowej, złotą odznaką Zasłużony Pracownik Morza, brązowym medalem Za Długoletnią Służbę.

Zmarł 25.10.1972 r., został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Alei Zasłużonych w Szczecinie przy salucie syren wszystkich statków stojących w porcie.

autor: Daniel Duda (2006 r.)