Kopeć Leszek

Kopeć Leszek (3.07.1951 r. – 23.04.2025 r.), urodził się w Gdańsku. Menadżer kultury, producent filmowy, a także pisarz, wydawca, przedsiębiorca, rajdowiec. Wieloletni dyrektor Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, Gdyńskiego Centrum Filmowego, Gdyńskiej Szkoły Filmowej oraz Prezes Zarządu Pomorskiej Fundacji Filmowej w Gdyni.

• 
  Leszek Kopeć.

Filolog polski i pisarz

Studiował filologię polską na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Gdańskiego. Pracę magisterską – pisaną pod opieką prof. Marii Janion i obronioną w 1976 r. – poświęcił idei honoru w twórczości Josepha Conrada, którego dorobku był admiratorem.

W latach 70. XX w. współzałożyciel i współredaktor Zeszytów Naukowych Koła Naukowego Polonistów UG „Litteralia”, w których publikował opowiadania. Ponadto w latach 70., 80. i 90. XX w. publikował opowiadania i recenzje w „Punkcie” i „Tytule”, Był redaktorem naczelnym wydawnictwa Fokus (1993-1994), współpracownikiem „Kuriera Czytelniczego Megaron” (1995-2002).

W 1989 r. w Wydawnictwie Morskim opublikował powieść pt. Kredowe koło. Jak zapisano na okładce książki:

„Powieść z gatunku fantasy, interesujące zdarzenia, rozgrywające się w aurze tajemniczości i niejednoznaczności, przenikanie światów, ciekawa gra czasem i przestrzenią, a także postacią narratora i autora. Narracja z pogranicza kroniki, sprawozdania, donosu...”.

Powieść jest charakterystyczna dla rodzącego się postmodernizmu, o niejasnym statusie świata przedstawionego, mieszającą porządki czasowe i przestrzenne, eksperymentująca z narracją, a w swojej problematyce – autotematyczna (generalnie poświęconą pisarstwu) i wykorzystującą doświadczenie biograficzne jej autora.

Menadżer kultury filmowej i producent filmowy

L. Kopeć zainteresował się kinem jeszcze w okresie studiów, będąc członkiem Dyskusyjnego Kluby Filmowego Żak, któremu przewodził Lucjan Bokiniec. Uczestniczył także w kolejnych edycjach Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych (do 1986 r. w Gdańsku), którego L. Bokiniec był pomysłodawcą i pierwszym dyrektorem.

Od 1999 r. do 2005 r. był dyrektorem firmy Neptun Film (spadkobiercy Okręgowej Instytucji Rozpowszechniania Filmów). Od 2005 r. do 2010 r. pełnił funkcję dyrektora Centrum Kultury w Gdyni, współfinansując filmy Pułkownik Dąbek. Obrona Gdyni 1939, Nauczanie początkowe, Sprawa Janusza W. i Tournee.

W latach 2000-2002 był producentem, a następnie dyrektorem Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych

Pomimo różnych zawirowań organizacyjnych, środowiskowych, politycznych sprawował tę funkcję aż do śmierci. Był człowiekiem dialogu, gasił spory, koncyliował między różnymi stronami. Wspominał:

„Filozofia szacunku i pokory wobec zespołu i środowiska, którą przyjąłem na początku swej przygody z festiwalem, zaprocentowała. Poza tym starałem się zawsze forsować ideę festiwalu jako wspólnego dobra, mimo wszystkich dzielących nas różnic, zwłaszcza politycznych, co w ostatnich latach stało się wielkim utrapieniem. Można się różnić, ale poziom dyskusji, jaki obecnie dominuje, zwłaszcza w Internecie, absolutnie mi nie odpowiada. Zawsze byłem rzecznikiem odłożenia konfliktów na bok w momencie, kiedy chcemy świętować. Tak jak w starożytności czas olimpiady był momentem zaprzestania walk, podobnie powinno być ze świętem polskiego kina. Ten jeden raz w roku, na tydzień powinny ustać spory…”.

Od 2010 r. był dyrektorem Gdyńskiej Szkoły Filmowej.

„Cała historia z Gdyńską Szkołą Filmową wzięła się z pomysłów, które wykluły się w Trójmieście dużo wcześniej. Zawsze mieliśmy tu kompleks Warszawy i Łodzi, mimo że wszyscy oni przyjeżdżali co roku do Gdyni na festiwal. Głównie chodziło chyba o to, że Gdynia, zwłaszcza za kadencji (...) prezydenta Wojciecha Szczurka, zaczęła mieć spore ambicje kulturalne. Z miasta marynarskiego i kulturowej pustyni w latach PRL -u, jakkolwiek niesprawiedliwa byłaby ta ocena, pragnęła stać się istotnym ośrodkiem sztuki i kultury. A ja po prostu chciałem, żeby działalność wokół filmu nabrała w Gdyni rozpędu i żeby była uzupełniona o dobrą edukację filmową. I okazało się, że ten kapitał, który zdobyliśmy jako organizatorzy Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych, zaprocentował. Bo jak zacząłem rozmawiać z władzami Gdyni, to znalazły się pieniądze, znalazł się pomysł, jak widać po latach, na znakomitą siedzibę, którą zbudowano nie tylko szkole, ale całemu centrum filmowemu. Powstał taki wzorcowy kinowy arthouse”.

W latach 2015-2022 był dyrektorem Gdyńskiego Centrum Filmowego [GCF]. Wspominał:

„W roku 2013 zapadła historyczna decyzja:» Należy zbudować nowy obiekt. Na działce należącej do miasta, w centrum Gdyni, obok Teatru Muzycznego (...) powstanie Gdyńskie Centrum Filmowe «- oznajmił mi, w pewien jesienny smętny wieczór, prezydent Wojciech Szczurek. Staliśmy dłuższą chwilę wśród ogołoconych z liście drzew, echo stukających deskorolek na wyłożonym kostką Bauma Placu Grunwaldzkim i szczerze mówiąc, nie bardzo wierzyłem w spełnienie tego pięknego marzenia w najbliższym czasie”.

Wbrew obawom L. Kopcia, budynek GCF został zbudowany w dwa lata.

Jako dyrektor Gdyńskiej Szkoły Filmowej był producentem ponad 60 filmów dyplomowych, które zostały nagrodzone na ponad 100 i nominowane na ok. 200 festiwalach w kraju i za granicą, w tym 2-krotnie do Złotej Palmy w konkursie krótkiego metrażu w Cannes.

W dużym stopniu to dzięki aktywnościom L. Kopcia (szefowaniu festiwalowi w Gdyni, Pomorskiej Fundacji Filmowej, Gdyńskiej Szkole Filmowej, Gdyńskiemu Centrum Filmowemu) Gdynia stała się drugim w Polsce (po Łodzi) i jednym z kilkudziesięciu na świecie Miast Filmu UNESCO.

Inne aktywności

L. Kopeć był także słuchaczem Gdańskiej Fundacji Kształcenia Menadżerów, prowadził szkolenia dla komercyjnych firm – dla managementu i handlowców („Wyuczyłem się nowego zawodu, poznałem zasady negocjacji i tajniki współczesnego marketingu”). Prowadził także firmę produkującą parasole. W latach 70. XX w. był rajdowcem, ścigał się Fiatem 126 p. (popularnym Maluchem), którego tuningował z prywatnych środków. Został mistrzem Polski Północnej.

Odznaczenia, nagrody, upamiętnienie

Za swoje aktywności został odznaczony Brązowym i Srebrnym Krzyżem Zasługi za zasługi dla kultury oraz Nagrodą Artystyczną Prezydenta Miasta Gdyni. Przez ostatnie lata cierpiał na ciężką chorobę, ale nie porzucił obowiązków zawodowych. Został pochowany na Cmentarzu Łostowickim w Gdańsku. Dla upamiętnienia L. Kopcia Gdyńskie Centrum Filmowe zostało nazwane jego imieniem.

autor: Krzysztof Kornacki (2025 r.)