Komocki Witold
Komocki Witold (1889-1962) – inżynier górnictwa i metalurgii, wykładowca Szkoły Morskiej w Tczewie, a następnie Państwowej Szkoły Morskiej w Gdyni.
Życiorys
Urodził się 4.01.1889 r. w Jekaternosławiu (Dnietropietrowsk) na Ukrainie, ojciec był inżynierem kolejowym. W 1917 r. ukończył Wydział Metalurgiczny Instytutu Górniczego w Jekaternosławiu. Krótko pracował w firmie budowlanej w Charkowie, następnie wyjechał do Polski.
W lutym 1919 r. jako ochotnik zgłosił się do Wojska Polskiego. Skomplikowana wada wzroku uniemożliwiła mu czynną służbę, powierzono mu jednak etatowe stanowisko oficera IX rangi, bez stopnia wojskowego. Podczas wojny polsko-bolszewickiej był zastępcą dowódcy Grupy Samochodowej Frontu Litewsko-Białoruskiego. Po krótkiej pracowniczej przygodzie w warsztatach samochodowych powierzono mu stanowisko I mechanika na statku szkolnym Lwów.
W 1923 r. został wykładowcą przedmiotów technicznych w Szkole Morskiej w Tczewie (od 1930 r. w Gdyni). Prowadził zajęcia z chemii, technologii, wytrzymałości materiałów, materiałoznawstwa, silników spalinowych. Od stycznia 1936 r. był kierownikiem warsztatów szkolnych Państwowej Szkole Morskiej w Gdyni. Wykładał w Szkole Rzemieślniczo-Przemysłowej w Tczewie oraz na zorganizowanych w PSM kursach rybackich, dla których opracował podręcznik Silniki spalinowe. Kilkakrotnie był wysyłany na praktyki zagraniczne – m.in. do fabryki Fiata w Turynie oraz do stoczni francuskich.
Był organizatorem wielu kursów i ośrodków sportowych dla uczniów PSM – z zakresu jachtingu morskiego, narciarstwa, automobilizmu i szybownictwa. W 1934 r. zorganizował w Gdyni ośrodek szybownictwa dla młodzieży szkolnej i został prezesem Morskiego Koła Szybowcowego.
W czasie II wojny światowej został wywieziony na północ Związku Radzieckiego. W lutym 1942 r. władze radzieckie pozwoliły mu zamieszkać na Kaukazie. Po zajęciu tych terenów przez Niemców przedostał się do Przemyśla, gdzie prowadził kursy samochodowe. Potem znalazł zatrudnienie w Szkole Metalowców w Radomiu.
Do Gdyni wrócił w kwietniu 1945 r. Pomagał w odbudowaniu PSM, a następnie objął kierownictwo wydziału mechanicznego. Zorganizował w szkole drużynę harcerską im. Henryka Kossakowskiego – zamordowanego przez hitlerowców wykładowcy fizyki i elektroniki w przedwojennej PSM. Był ławnikiem i rzeczoznawcą Izby Morskiej w Gdyni.
Odznaczony Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości (1928 r.), Złotym Krzyżem Zasługi, Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę (1938 r.).
Zmarł 16.02.1962 r., jest pochowany na cmentarzu Witomińskim.
Małgorzata Sokołowska (2006 r.)
