Kajkowski Zbigniew

Kajkowski Zbigniew (1905-1972) – ordynator pediatrii Szpitala Sióstr Miłosierdzia, potem Szpitala Miejskiego w Gdyni.

Życiorys

Urodził się 23.01.1905 r. w Czarnkowie pod Poznaniem, ojciec był zamożnym kupcem i handlowcem. Maturę zdał w poznańskim gimnazjum i na tamtejszym uniwersytecie ukończył studia medyczne. Działał w korporacji studenckiej. Przez krótki czas równolegle studiował prawo, ale porzucił je dla medycyny. W jednym z poznańskich szpitali odbył staż, zrobił specjalizację i obronił pracę doktorską. Po odbyciu jednorocznej służby wojskowej i stażu podyplomowego specjalizował się w chorobach dziecięcych jako asystent – na oddziałach chirurgii dziecięcej i zakaźnym Wojewódzkiego Szpitala dla Dzieci oraz na oddziałach wewnętrznym i niemowlęcym Kliniki Dziecięcej Uniwersyteckiej.

Po ukończeniu stażu zamieszkał w Gdyni. Od 1.01.1938 r. do 1.09.1939 r. był ordynatorem oddziału dziecięcego i noworodków Szpitala Sióstr Miłosierdzia. Pracował także jako lekarz szkolny w gimnazjum dla chłopców i prowadził poradnię dla dzieci na Oksywiu. Po kapitulacji miasta we wrześniu 1939 r. został wysiedlony do Generalnej Guberni. Okupację przeżył w Warszawie, pracując w Szpitalu Dzieciątka Jezus oraz w Szpitalu Ewakuacyjnym w Konstancinie (od 1.09.1944 r. do 1.03.1945 r.).

W kwietniu 1945 r. wrócił do Gdyni i zamieszkał w swym przedwojennym mieszkaniu przy ul. Eugeniusza Kwiatkowskiego. Jesienią 1945 r. został prezesem Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego, którego był współzałożycielem. Do marca 1946 r. prowadził ambulatorium pediatryczne przy ul. 10 Lutego (zorganizował tam m.in. kuchnię mleczną). Od 15.03.1946 r. aż do emerytury był ordynatorem pediatrii Szpitala Miejskiego – jak nazwano Szpital Sióstr Miłosierdzia po upaństwowieniu.

Od czerwca 1949 r. do marca 1958 r. pełnił obowiązki wojewódzkiego specjalisty ds. dziecka w województwie bydgoskim, a 3 lata później – w koszalińskim. Praktykował również prywatnie. Z końcem 1970 r. – w wieku 65 lat – został wysłany na emeryturę. Mimo próśb o przedłużenie umowy, popartych przez dyrektora szpitala Witolda Gołębiowskiego, Wydział Zdrowia i Opieki Społecznej WRN [Wojewódzka Rada Narodowa] w Gdańsku nie wyraził zgody. Nadal jednak pracował – przyjmował małych pacjentów w przychodni wojskowej przy ul. Pułaskiego oraz w Poliklinice Dziecięcej przy ul. 10 Lutego.

Zmarł w kwietniu 1972 r., jest pochowany na cmentarzu Witomińskim.

autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)