Janicki Bolesław

Janicki Bolesław (1886-1973) – pracownik Urzędu Morskiego, poseł na Sejm RP, prezes Urzędniczej Spółdzielni Mieszkaniowo-Budowlanej.

Życiorys

Urodził się 22.05.1886 r. w Łazach w województwie kieleckim, rodzice byli rolnikami. Ukończył szkołę realną w Sosnowcu. Od 1905 r. pracował w kopalni węgla w Niwce. Związał się tam z ruchem rewolucyjnym. W 1907 r. został aresztowany przez policję carską i skazany na zsyłkę do Archangielska. Dzięki matce, która przekupiła urzędników, zsyłkę zamieniono na deportację poza granice Generalnej Guberni. Wyjechał do Turyngii, studiował na Wydziale Budowlanym Instytutu Politechnicznego w Arnstadt (do 1911 r.). Praktykę budowlaną odbył w Bremie w firmie Krissenberg i w Bydgoszczy w Windschild-Langelott.

Gdy otrzymał nakaz opuszczenia Niemiec, wyjechał do Galicji. Pracował w Jagielnicy przy budowie fabryki tytoniu, następnie we Lwowie w firmie Zachariasiewicz i Ska jako asystent budowlany. W latach 1918-1922 był powiatowym inżynierem drogowym w Radomiu, następnie w Kolnie. Do 1925 r. zajmował się gospodarstwem rodziców. Po ich śmierci przekazał je siostrze i wyjechał do Gdyni.

Objął posadę w Biurze Naczelnika Budowy Portu w Gdyni. W 1927 r. zorganizował Stowarzyszenie Urzędników Państwowych w Gdyni, z którego wyłoniła się Urzędnicza Spółdzielnia Mieszkaniowo-Budowlana (był jej prezesem do 1954 r.). W latach 1931-1938 pracował w Urzędzie Morskim, w dziale do spraw gruntowych, opracowując tereny i sprawy wywłaszczeniowe pod budowę basenów portowych i ich inwentaryzację.

W 1938 r. został posłem na Sejm RP (otrzymał najwięcej głosów w powiecie morskim: 48 376, w tym 26 386 w Gdyni). W czasie jednego z wystąpień poselskich wygłosił w Gdańsku przemówienie (przedrukowane w londyńskim „Timesie”), żądając od rządu zmiany polityki przyjaźni i uległości w stosunku do Niemiec.

Po wybuchu II wojny światowej wstąpił do Sekcji Bezpieczeństwa i Porządku Straży Obywatelskiej. Po zajęciu miasta przez Niemców został osadzony jako zakładnik gdyński w obozie przejściowym grupy Eberhardt. Później został wysiedlony i wysłany pierwszym transportem do Kielc, skąd przedostał się do Niwki. Pracował jako tłumacz języka niemieckiego, potem jako urzędnik buchalterii w gminie Niwka.

Po wojnie wrócił do Urzędu Morskiego w Gdyni, gdzie zajmował się inwentaryzacją zniszczonych portów Wybrzeża oraz planami ich zagospodarowania. Reaktywował Urzędniczą Spółdzielnię Mieszkaniowo-Budowlaną i zajmował się społecznie dzielnicą powstałą na jej terenach. W 1963 r. przeszedł na emeryturę.

Zmarł w 1973 r., jest pochowany na cmentarzu w Małym Kacku.

autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)