Bramiński Tadeusz

Bramiński Tadeusz (1875-1943). Komandor porucznik, szef Biura Hydrograficznego Marynarki Wojennej, pracownik Żeglugi Polskiej.

Tadeusz Bramiński na pokładzie okrętu hydrograficznego Pomorzanin (pierwszy z lewej strony).

Życiorys

Urodził się 4.11.1875 r. w Rogowie. Od 1894 r. służył w Kriegsmarine, przeszedł tam 9-miesięczne przeszkolenie unitarne. W latach 1894-1895 służył na kanonierce „Wolf”, która dokonywała pomiarów brzegu Kamerunu. W 1902 r. uzyskał stopień oficerski. Pływał na kanonierce Condor na wodach europejskich, afrykańskich, amerykańskich i azjatyckich. Ukończył kurs astronomiczny w Kilonii i Hamburgu. W latach 1914-1917 pływał na jednostkach hydrograficznych na Bałtyku i Morzu Pół­nocnym, służył w piechocie morskiej we Flandrii, a potem w departamencie nawigacyjno-mierniczym Kriegsmarine w Berlinie.

19.12.1919 r., przed zwolnieniem ze służby niemieckiej, zgłosił akces do Polskiej Marynarki Wojennej, został przyjęty 6.03.1920 r. w stopniu porucznika marynarki i skierowany do Urzędu Hydrograficznego w Gdańsku. Został dowódcą ORP Pomorzanin, a od sierpnia 1921 r. do stycznia 1922 r. kierował Biurem Hydrograficznym Marynarki Wojennej. Dowodził jeszcze kilkoma okrętami. 31.08.1926 r. przeniesiony w stan spoczynku i awansowany do stopnia komandora porucznika.

Od 1.12.1926 r. pracował w Żegludze Polskiej – był pierwszym kapitanem Katowic, następnie inspektorem nawigacyjnym. Od listopada 1932 r. – członek komisji Państwowej Szkoły Morskiej w Gdyni dla opracowania pierwszych polskich tablic nawigacyjnych (wydanych w 1933 r.). W 1938 r. został kierownikiem Wydziału Holowniczo-Ratowniczego Żeglugi Polskiej. W październiku 1939 r., przekazując ten wydział niemieckiemu zarządcy okupacyjnemu, odmówił podpisania volkslisty.

We wrześniu 1942 r. aresztowany, więziony w areszcie na Kamien­nej Górze i w Gdańsku, w lutym 1943 r. przeniesiony do obozu koncentracyjnego w Stutthofie jako więzień polityczny. Zmarł 7.03.1943 r.

autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)