Bobrowski Tadeusz

Bobrowski Tadeusz (1873-1930). Generał rosyjskiej, następnie Polskiej Marynarki Wojennej, szef Służby Technicznej Kierownictwa Marynarki Wojennej, działacz Polonii sewastopolskiej, założyciel i prezes Domu Polskiego w Sewastopolu, jeden z organizatorów Związku Wojskowych Polaków w Rosji. Odznaczony Krzyżem Walecznych i Złotym Krzyżem Zasługi.

1873-1917

Urodził się 10.01.1873 r. w Warszawie. W 1889 r. rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Morskiej Szkoły Inżynierskiej w Kronsztadzie, które ukończył we wrześniu 1893 r.

Służył na różnych okrętach rosyjskiej Floty Czarnomorskiej, m.in. na krążowniku Admirał Nachimow. Od września 1896 r. do listopada 1898 r. studiował na Wydziale Mechanicznym Akademii Morskiej. W 1897 r. mianowany pomocnikiem starszego inżyniera mechanika. W latach 1899-1900 uczestniczył w zagranicznym pływaniu, m.in. na krążownikach Wsadnik, Pamiat` Azowa i Admirał Korniłow. Później przebywał w Sewastopolu i zajmował różne stanowiska we Flocie Czarnomorskiej. W 1901 r. awansowany na stopień kapitana, a w 1906 r. podpułkownika. Od tego czasu zajmował stanowisko inżyniera mechanika w sztabie czarnomorskiego 29. Zapasowego Dywizjonu Torpedowców. W 1912 r. awansował na stopień pułkownika, następnie został przeniesiony do korpusu oficerów floty i mianowany kapitanem I rangi. W okresie 1912-1918 był zastępcą głównego inżyniera mechanika w arsenale morskim portu sewastopolskiego i na tym stanowisku w 1917 r. otrzymał awans na stopień generała majora.

1917-1927

Od 1917 r. działał w środowisku Polonii sewastopolskiej, był jednym z organizatorów Związku Wojskowych Polaków w Rosji, przyczynił się do założenia Domu Polskiego w Sewastopolu i został jego prezesem. Do kraju wrócił w połowie 1919 r. i przyjęty został do służby w Wojsku Polskim, skierowany na stanowisko szefa Sekcji Technicznej Departamentu dla Spraw Morskich Ministerstwa Spraw Wojskowych. Zweryfikowano go w stopniu generała podporucznika ze starszeństwem, a od 24.11.1922 r. – generała brygady.

W latach 1922-1927 był szefem Służby Technicznej KMW [Kierownictwo Marynarki Wojennej]. W wyniku działalności komisji, powołanej do zbadania tzw. afery minowej, został zawieszony w czynnościach służbowych.

19.05.1925 r. przeniesiony w stan nieczynny, a 5.04.1927 r. przeszedł w stan spoczynku. Po zakończeniu służby wojskowej zamieszkał w Gdyni. Pracował w przedsiębiorstwie armatorskim Żegluga Polska na stanowisku zastępcy dyrektora ds. technicznych. Po dwóch latach, ze względów zdrowotnych, zrezygnował i przeniósł się do Wilna, gdzie zmarł 11.05.1930 r. Pochowany na cmentarzu wojskowym na Antokolu. Odznaczony Krzyżem Walecznych i Złotym Krzyżem Zasługi.

Autor: Walter Pater (2009 r.)