Berek Franciszka

Berek Franciszka (1882-1952). Siostra szarytka, inicjatorka i główna realizatorka budowy szpitala przy pl. Kaszubskim.

Zakonnice, księża, lekarze przed Szpitalem św. Wincentego, siostra Franciszka Berek siedzi w pierwszym rzędzie (czwarta od prawej strony).

Życiorys

Urodziła się 24.03.1882 r. w Perzycach pod Poznaniem, ojciec był rolnikiem. W 1901 r. ukończyła seminarium dla przedszkolanek, w tym samym roku odbyła postulat w Chełmnie. Dnia 10.01.1902 r. rozpoczęła nowicjat, który zakończyła posłaniem do służby Chrystusowi w ubogich. Śluby zakonne złożyła 25.01.1907 r., rok później uzyskała dyplom pielęgniarki.

Przez 23 lata (1902-1925) pracowała jako pielęgniarka w Szpitalu św. Zofii w Gostyniu. W lutym 1925 r. została przełożoną gdyńskich sióstr miłosierdzia, zwanych też szarytkami. Energiczna i mająca poczucie misji w 1928 r. zbudowała Szpital Sióstr Miłosierdzia Wincentego à Paulo i zarządzała nim, rozbudowując go i pracując równocześnie jako przełożona pielęgniarek. W 1939 r. odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi.

W czasie Kongresu Eucharystycznego, który odbył się w Gdyni na przełomie czerwca i lipca 1939 r., w szpitalu s. Franciszki Berek mieszkał prymas Polski ks. kard. August Hlond. We wrześniu i październiku 1939 r. wraz z personelem pomagała rannym żołnierzom. Niemcy zmusili siostry do opuszczenia Gdyni – 1.12.1939 r. s. F. Berek wyjechała w świeckim ubraniu do Poznania, stamtąd do Warszawy. Rozpoczęła pracę na oddziale neurochirurgicznym w Szpitalu Dzieciątka Jezus. Poszukiwana przez Gestapo do końca wojny ukrywała się w Częstochowie.

Wróciła 24.04.1945 r., szpital był już przejęty przez zarządzających miastem komunistów. Po interwencji w Ministerstwie Zdrowia została przełożoną pielęgniarek. W kwietniu 1949 r. zwolniono ją. Dom zakonny siostry utrzymały.

Zmarła 1.12.1952 r., spoczywa na cmentarzu Witomińskim.

W 2004 r., z inicjatywy Andrzeja Kolejewskiego, na budynku pierwszego szpitala odsłonięto tablicę jej pamięci.

autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)