Wojewski Wiktor
Wojewski Wiktor (1902-1968) – właściciel cegielni, urzędnik miejski w Gdyni, podwójci w Pucku. Był jednym z organizatorów 10-lecia zaślubin Polski z morzem w Pucku.
Życiorys
Urodził się 21.07.1902 r. w Częstkowie, ówczesnym powiecie morskim. Ojciec był kupcem i właścicielem gdyńskiej restauracji Pod Starym Dębem. Po ukończeniu szkoły ludowej w Gościcinie zapisał się w 1913 r. do Państwowego Gimnazjum w Wejherowie. W latach 1919-1923 pracował w Banku Dyskontowym w Gdańsku, dochodząc do stanowiska zastępcy kierownika oddziału w Wejherowie. Odbył 9-miesięczny kurs Szkoły Podchorążych Rezerwy Wojsk Łączności w Zegrzu. Pracował w Pomorskim Stowarzyszeniu Rolniczo-Handlowym w Wejherowie i w wójtostwie w Gdyni, był także sekretarzem Komisji Zdrojowej.
W maju 1926 r. pełnił obowiązki sekretarza Miejskiego Urzędu Policyjnego. W grudniu 1926 r. został członkiem Magistratu i zastępcą burmistrza. Jego kandydaturę gorąco popierały Centralny Związek Rybaków („jako wykształcony miejscowy człowiek wydaje się odpowiedni na stanowisko zastępcy burmistrza i obrońcy naszych interesów”) i Towarzystwo Rzemieślników („jako miejscowy posiada nasze zaufanie”). Wojewoda pomorski nie zaakceptował jednak tego wyboru, ponieważ „pan Wojewski jest płatnym urzędnikiem miejskim, a poza tem w dniu wyborów i obecnie jeszcze nie posiada biernego prawa wyborczego, co stanowi przeszkodę w zatwierdzeniu”, bo jest naruszeniem ordynacji miejskiej.
W latach 1926-1929 był członkiem Komitetu ds. Rozbudowy Miasta Gdyni. W 1927 r. wybudował i był współwłaścicielem cegielni Wojewski i Ska – Cegielnia Bolszewo. W kwietniu tego roku burmistrz Augustyn Krauze zwolnił go z posady w Magistracie. W 1929 r. wybrano go do Rady Miejskiej z listy Blok Obywatelski Kaszubski.
Gdy kupił cegielnię w Starzynie, zamieszkał tam i został wybrany do Rady Gminnej Puck-wieś. Do 1939 r. zajmował stanowisko podwójciego. Był jednym z organizatorów 10-lecia zaślubin Polski z morzem w Pucku, członkiem Prezydium Rady Gminnej Puck-wieś i Komitetu Budowy Szkoły Powszechnej w Starzynie. Działał także w Ochotniczej Straży Pożarnej oraz Katolickim Stowarzyszeniu Młodzieży Męskiej.
Zmobilizowany w sierpniu 1939 r. i przydzielony do Morskiego Dywizjonu Lotniczego w Pucku jako oficer łączności w stopniu plutonowego. Po kapitulacji dostał się do niewoli. Był m.in. w obozie w Woldenbergu, gdzie włączył się w działalność Funduszu Wdów i Sierot po Poległych (założonego z inicjatywy kmdr. Stanisława Kukiełki). W obozie ukończył zorganizowany przez oficerów kurs żeglarski oraz kursy kupiecki i nauk społecznych.
Po uwolnieniu wrócił do Gdyni. Rozpoczął pracę w Zarządzie Miejskim, w którym miał zorganizować wydział wojskowy. Był też powiernikiem cegielni w Starzynie, którą uruchomił w 1946 r. (w czasie okupacji była w rękach rodziny von Grassów). Gdy już zakład pracował pełną mocą, został mu odebrany. Do 1953 r. w Przedsiębiorstwie Ceramiki Budowlanej zajmował się uruchamianiem cegielni, m.in. w Gościcinie, Opaleniach, Rozpędzinach, Gołębiewie. Potem został zwolniony i nie mógł znaleźć pracy.
Zmarł 2.05.1968 r., jest pochowany na cmentarzu Witomińskim.
autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)
