Unger Oswald

Unger Oswald Eryk (1896-1967). Inżynier, architekt. Przez wiele lat pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa. Brał udział w odsieczy Lwowa, kampanii kijowskiej; podczas II wojny światowej uczestniczył w obronie Warszawy. Uhonorowany Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych, Medalem Pamiątkowym za Wojnę, Krzyżem Przyczółka Mostowego Kijów, Krzyżem Kawalerskim IV klasy i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, krzyżem Za Warszawę.

• 
  Oswald Eryk Unger.

Życiorys

Urodził się 6.05.1896 r. w Lipniku (powiat Biała), syn Izaaka Ungera i Marii Reich. Mąż inż. Elizy Unger. Absolwent gimnazjum w Krakowie (1913 r.). W latach 1913-1914 członek PPS [Polska Partia Socjalistyczna] i Drużyn Strzeleckich. W 1914 r. rozpoczął studia na politechnice w Brnie, przerwane przez wybuch I wojny światowej.

Brał czynny udział w wojnie w mundurach Legionu Zachodniego, baonu pionierów armii austro-węgierskiej (ranny na froncie tyrolskim). W czasie służby ukończył szkołę rezerwowych oficerów pionierów w Klosterneuenburg (od 1916 r. w randze podporucznika). Po powrocie z frontu serbskiego 21.11.1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego, służąc jako dowódca kompanii w 21. górskim baonie saperów. Brał udział w odsieczy Lwowa i kampanii kijowskiej. Uhonorowany Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych, Medalem Pamiątkowym za Wojnę, Krzyżem Przyczółka Mostowego Kijów. Przeniesiony do rezerwy w randze porucznika saperów 1.04.1921 r.

Po zakończeniu służby wojskowej kontynuował studia na politechnice we Lwowie, kończąc je w 1926 r. dyplomem inżyniera dróg i mostów. W latach 1926-1927 był urzędnikiem kontraktowym Dyrekcji Robót Publicznych we Lwowie i Szefostwa Budownictwa DOKP.

W 1927 r. założył firmę budowlaną Inż. O. i E. Ungerowie i E. Jakubowicz, którą w 1929 r. przeniósł do Gdyni.

W latach 30. XX w. był działaczem Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. Zmobilizowany w 1939 r. w randze kapitana rezerwy Wojska Polskiego brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji dostał się do niewoli. Przebywał w Oflagu II-C w Woldenbergu (Dobiegniew), gdzie był przełożonym baraku żydowskiego.

W 1946 r. zamieszkał w Warszawie. Podjął pracę w Państwowym Urzędzie Samochodowym, gdzie błyskawicznie z oficera do poleceń awansował na dyrektora organizacyjno-administracyjnego. Następnie przyjął posadę dyrektora technicznego Państwowych Przedsiębiorstw Budowlanych.

W 1953 r. wyrzucony z PZPR [Polska Zjednoczona Partia Robotnicza], zmuszony został do podjęcia posady referenta w Wytwórni Betonów Komórkowych na Żeraniu. W pierwszych wyborach po Październiku ‘56 był kandydatem na posła. W 1955 r. odznaczono go Medalem Dziesięciolecia i odznaką przodownika pracy.

Przez wiele lat pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa. Był członkiem Zarządu Głównego (wiceprzewodniczącym) Naczelnej Organizacji Technicznej [NOT].

Działał w klubie woldenberczyków przy ZBoWiD [Związek Bojowników o Wolność i Demokrację]. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim IV klasy i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, krzyżem Za Warszawę.

Zmarł 9.07.1967 r. w Warszawie, jego grób znajduje się na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

autor: Jarosław Drozd (2006 r.)