Tatarzy gdyńscy
W latach 30. XX w. społeczność tatarska nie była w Gdyni liczna, ale była znacząca. Tatarami byli sędzia Leon Najman-Mirza Kryczyński, pielęgniarka Mieriema Walas, Dżennet Dżabagi-Skibniewska z Okręgu Nadmorskiego Przysposobienia Wojskowego Kobiet. W 2002 r. tatarską tożsamość zadeklarowało 447 osób, z czego 28 w województwie pomorskim, w tym ponad 10 osób mieszkało w Gdyni. Tatarzy gdyńscy skupieni są wokół Związku Tatarów Polskich RP założonego w 1992 r. lub gdańskiego meczetu.
Społeczność
Po wojnie Tatarzy pojawili się w Gdyni dopiero po 1956 r. w wyniku tzw. fali repatriacji obywateli polskich z terenów ZSRR [Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich]. Powrót był możliwy tylko dlatego, że po zajęciu Wileńszczyzny przez wojska radzieckie nadal przyznawali się do swojej polskości. Konsekwencje takiej postawy były dla wielu z nich tragiczne. Jak inni obywatele Polski byli rozstrzeliwani, wywożeni na Syberię i grabieni ze swego majątku.
Podczas spisu powszechnego w 2002 r. tatarską tożsamość zadeklarowało 447 osób, z czego 28 w województwie pomorskim, w tym ponad 10 osób mieszkało w Gdyni. W liczbie tej znajdują się 3 pokolenia osób przyznających się do swojej tatarskości i określających się jako muzułmanie. Cechą charakterystyczną tej grupy jest niezwykła tolerancja dla wszelkiego rodzaju inności religijnej czy narodowej. Wszyscy Tatarzy gdyńscy, w mniejszym lub większym stopniu, skupieni są wokół Związku Tatarów Polskich RP założonego w 1992 r. lub gdańskiego meczetu.
autorka: Iwona Pisarska (2009 r.)
