Szkoła Podoficerów Zawodowych Marynarki Wojennej

Utworzona 15.10.1949 r. na Oksywiu i podporządkowana komendantowi OSMW [Ośrodek Szkolenia Marynarki Wojennej].

Programy szkolenia przygotowała komenda Szkoły Specjalistów Morskich. Wykładowcami byli oficerowie komendy szkoły podoficerskiej, dowódcy plutonów, a także oficerowie z OSMW i specjaliści z jednostek Marynarki Wojennej. Zajęcia teoretyczne odbywały się w szkole, natomiast praktyki na ORP Iskra oraz jednostkach bojowych.

Nauka trwała 18 miesięcy. Na pierwszy kurs, tzw. bosmański, w specjalności pokładowej i maszynowej przyjęto 60 kandydatów. Kolejną grupę 66 kandydatów przyjęto w lipcu 1950 r. i szkolono w specjalnościach sternika i motorzysty. Najliczniejsza, 125-osobowa grupa przyszłych podoficerów zawodowych Marynarki Wojennej rozpoczęła szkolenie w październiku 1951 r. na kursie trwającym do czerwca 1952 r.

Kursantów szkolono w specjalnościach: maszynistów, radiotelegrafistów, artylerzystów, elektryków, bosmanów okrętowych. W październiku 1951 r. uruchomiono także kurs podoficerski dla 25 kursantów w specjalnościach administracyjnych.

Jedynym komendantem tej szkoły był por. mar. Roman Jakubowski, który pełnił obowiązki od jej powstania do rozformowania. W 1952 r., w związku z przejmowaniem w Wojsku Polskim wzorców radzieckich, kierowaniem coraz większej liczby podoficerów zawodowych na kursy chorążych lub mianowania ich na pierwsze stopnie oficerskie, ustawą z marca 1952 r. zlikwidowano służbę zawodową podoficerów i wprowadzono służbę nadterminową. Podoficerów nadterminowych powoływano spośród podoficerów służby zasadniczej oraz podoficerów rezerwy. Stworzono też warunki do przejęcia części stanowisk podoficerów zawodowych przez podoficerów zasadniczej służby wojskowej oraz starszych marynarzy. Z dniem 1.09.1952 r. szkoła przestała istnieć.

autor: Walter Pater (2006 r.)