Polska Riwiera w Gdyni

Spółka, która wybudowała budynek hotelowy usytuowany tuż przy plaży, u podnóża Kamiennej Góry. Hotel działał do wybuchu II wojny światowej. Po wojnie, zdewastowany i zniszczony, budynek zmieniał użytkowników i funkcje. Najpierw został zajęty przez Państwowy Urząd Repatriacyjny, następnie część pomieszczeń oddano teatrowi Iwo Galla, potem dzierżawiła go Liga Morska. Ostatecznie przeszedł na własność Marynarki Wojennej. Obecnie w budynku dawnego hotelu mieszczą się Muzeum Marynarki Wojennej i restauracja.

• 
  Gdynia ul. Zawiszy Czarnego – hotel Polska Riwiera.
• 
  Hotel Polska Riwiera.
• 
  Bal w sali hotelu Polska Riwiera.

1921-1945

Spółka zawiązana 9.12.1921 r. we Lwowie. Przedmiot działalności:

„wybudowanie na własnym gruncie na Kamiennej Górze i w Gdyni na Pomorzu budynków systemu hotelowego. Urządzenie w tym budynku pensjonatu i restauracji. Prowadzenie go we własnym zarządzie, urządzenie plaży nad morzem wraz z kąpielami słonecznymi oraz urządzenie parku zabawowego”.

Udziałowcami byli: Mieczysław Andruszewski – lekarz, dr B. Bieńkowski – lekarz, H. Bochińska – żona lekarza, S. Borowski – przemysłowiec, inż. C. Gołkowski – radca budownictwa, dr C. Nieduszyński – adwokat, Władysław Pikuziński – starszy komisarz Dyrekcji Kolei Państwowej, J. Walichiewiczowa – żona lekarza, S. Wurst – radca Izby Skarbowej, L. Hoszowski – kupiec, M. Dylski – właściciel hali aukcyjnej. Wszyscy pochodzili ze Lwowa.

Dyrektorem był W. Pikuziński. Spółka wybudowała w latach 1922-1923 hotel z restauracją, który działał do wybuchu wojny.

1945-1949

14.08.1945 r. Sąd Grodzki w Gdyni przywrócił spółce prawa posiadania „nieruchomości Polska Riwiera przy plaży morskiej”. Odzyskany hotel był zdewastowany i zniszczony. Właściciele przystąpili do remontu, zaciągnąwszy kredyty.

18.10.1945 r. hotel zajął Państwowy Urząd Repatriacyjny, przerywając dalszy remont. Do 1947 r. drugie piętro oraz część trzeciego zajmowała ekipa Szwedzkiej Pomocy Polsce.

W 1946 r. spółka oddała bezpłatnie do dyspozycji prezydenta Gdyni 27 pokoi na pierwszym i drugim piętrze na pomieszczenia dla zespołu teatru Iwo Galla (do końca marca 1947 r.). Tymczasem zespół zajął 31 pokoi oraz restaurację „na cele budowy kulis teatralnych i lepienia figur gipsowych”. Spółka sądownie domagała się zapłaty czynszu za bezprawnie zajęte dodatkowe pokoje, ale sąd sprawę umorzył i oddalił, uznając, że teatr Wybrzeże nie jest osobą prawną i stroną pozwaną powinna być gmina. Nie widząc możliwości wybrnięcia z sytuacji, spółka starała się sprzedać budynek instytucjom społecznym, a gdy starania trafiały na stanowczy opór miejscowych władz (Zarząd Miejski planował zająć budynek na hotel reprezentacyjny, bursę dla młodzieży lub dom kultury), wydzierżawiła obiekt złożony z 2 sal restauracyjnych i czytelni oraz 81 pokoi, za minimalnym czynszem, Lidze Morskiej do 1952 r.

1949-1987

W 1949 r. Dowództwo Marynarki Wojennej wystosowało do Miejskiej Rady Narodowej pismo w sprawie „przydziału nieruchomości Hotelu i Restauracji Riwiera na zorganizowanie Centralnego Domu Marynarza Marynarki Wojennej”. Pod koniec grudnia 1949 r. egzekutywa KM PZPR zdecydowała Riwierę oddać Marynarce Wojennej.

W maju 1950 r. Marynarka Wojenna zajęła budynek, pozostawiając na górnych piętrach aktorów oraz biura Ligi Morskiej, i przystąpiła do gruntownej przebudowy parteru oraz tarasu trzeciego piętra. Liga Morska wypowiedziała spółce umowę i przestała płacić. Udziałowcy zostali pozbawieni jedynego majątku spółki, jednocześnie obciążono ich podatkiem od wzbogacenia wojennego, a Bank Inwestycyjny, który objął wszystkie, także przedwojenne, wierzytelności Banku Gospodarstwa Krajowego (w którym w 1927 r. spółka zaciągnęła długoterminową pożyczkę) domagał się spłaty rat i odsetek. Udziałowcy zdecydowali o rozwiązaniu spółki w marcu 1951 r. Ogłoszenie upadłości okazało się jednak niemożliwe z powodu braku pieniędzy na opłacenie kosztów postępowania.

W 1968 r. Zarząd Kwaterunkowo-Budowlany w Gdyni na ul. Pułaskiego 7 zawiadomił udziałowców, że należąca do spółki Polska Riwiera jest niezbędna do wykonania zadań gospodarczych i w związku z tym podlega wywłaszczeniu na rzecz państwa. Zaproponował dobrowolne odstąpienia, a w razie odmowy – wywłaszczenie.

Akt notarialny podpisany został w 1969 r. i spółka mogła się wreszcie zlikwidować. Do księgi wieczystej Marynarka Wojenna została wpisana w 1987 r.

Małgorzata Sokołowska (2006 r.)