Mielczarski Piotr

Mielczarski Piotr (1899-1981) – budowniczy.

Życiorys

Urodził się w Łojkach koło Częstochowy, ojciec był młynarzem. Do szkół średnich uczęszczał w Częstochowie i w Piotrkowie. W 1920 r. ochotniczo służył w wojskach saperskich. Jesienią 1920 r. podjął studia na wydziale inżynierii lądowej Politechniki Warszawskiej, które ukończył w 1925 r. uzyskując stopień inżyniera dróg i mostów. Wyjechał do Turcji, gdzie do 1928 r. budował mosty i odwadniał kopalnie.

W 1929 r. przybył do Gdyni, gdzie inż. Tadeusz Wenda przyjął go do pracy w Kierownictwie Budowy Portu. W 1930 r. otworzył własny zakład instalacji sanitarnych i grzewczych Biuro Techniczne inż. Piotr Mielczarski. Osiedlił się w Orłowie, zbudował tu willę Znicz, która latem była wykorzystywana jako pensjonat prowadzony przez żonę Zofię. Rozwijał działalność swojego przedsiębiorstwa, organizując jego filie w innych miastach Polski. Był członkiem Związku Fabrykantów i Przemysłowców.

W czasie II wojny wraz z rodziną został wysiedlony z Gdyni. W kwietniu 1945 r. wrócił do niej i wznowił przedwojenną działalność, podejmował prace przy odbudowie zniszczonych wojną obiektów. Wraz z inż. Ignacym Tesznerem utworzył spółkę Zakłady Urządzeń Zdrowotnych P. Mielczarski i I. Teszner. Inżynierowie . Współpraca z inż. I. Tesznerem trwała krótko, a po jej zakończeni wspólnie z inż. Stanisławem Małasiewiczem zorga­nizował przedsiębiorstwo budowlane, które w 1948 r. podjęło prace przy odbudowie jednego z ważnych wiaduktów miasta (w ciągu obecnej ulicy Janka Wiśniewskiego). Po ukończeniu tych prac zlikwidował firmę, przez krótki czas pracował w biurze projektów, a w 1953 r. podjął działalność rzemieślniczą w zakresie usługowego instalatorstwa sanitarnego i grzewczego.

W 1963 r. uzyskał dyplom mistrzowski w zawodzie ślusarza, a w 1973 r. rozszerzył swoją działalność i zajmował się też rzemieślniczą produkcją armatury wodociągowej dla gdyńskiego zakładu wodociągów i kanalizacji.

Zmarł w 1981 r. i jest pochowany, obok żony na cmentarzu parafialnym w Małym Kacku.

autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)