Miciński Jerzy

Miciński Jerzy (1921-1995). Wybitny publicysta morski, pasjonat i znawca spraw morskich, wieloletni redaktor naczelny miesięcznika „Morze”, zwany „archiwistą Neptuna”. Członek m.in. Ligi Morskiej, Polskiego Towarzystwa Nautologicznego, Centralnej Rady Modelarstwa Lig Przyjaciół Żołnierza, Towarzystwa Klubu Publicystów Morskich, Towarzystwa Przyjaciół Daru Pomorza, Towarzystwa Przyjaciół Okrętu-Muzeum Błyskawica oraz Towarzystwa Miłośników Gdyni. W latach 1978-1994 redaktor naczelny „Rocznika Gdyńskiego”. Honorowany wielokrotnie odznaczeniami państwowymi i morskimi, m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, a także Nagrodą Prezydenta Miasta Gdyni.

• 
  Jerzy Miciński.
• 
  Wręczenie nagród Prezydenta Gdyni twórcom; Jerzy Miciński drugi od lewej.

Życiorys

Urodził się 9.12.1921 r. we Włocławku, ojciec był komendantem Policji Państwowej. W 1928 r. w Grodnie rozpoczął naukę w szkole powszechnej. Gdy miał 10 lat, umarli jego rodzice; zamieszkał wówczas u dziadków w Kutnie, a potem w Płocku.

W momencie wybuchu wojny zgłosił się ochotniczo do wojska, otrzymując przydział do I Brygady Obrony Narodowej. Jako łącznik kompanii przebył szlak bojowy z Płocka przez Zegrze do Warszawy, gdzie brał udział w obronie Pragi. Po kapitulacji stolicy dostał się do niewoli, a gdy został z niej zwolniony, wrócił do Płocka i tam przeżył wojnę, pracując jako robotnik.

W 1945 r. szybko dokończył edukację przerwaną wojną i w lipcu zdał maturę. Następnie wraz ze Stanisławem Ludwigiem wyjechał do Gdańska, gdzie we wrześniu 1945 r. rozpoczął pracę jako referent prasowy w wydziale morskim Urzędu Wojewódzkiego.

W marcu 1946 r. powstało w Gdyni Państwowe Centrum Wychowania Morskiego, gdzie redagował miesięcznik „Żeglarz”. W 1952 r. związał się z „Morzem” i pozostał w nim przez 36 lat (do 1987 r.), od 1964 r. jako redaktor naczelny. Dzięki niemu pismo o zasięgu ogólnopolskim osiągnęło bardzo wysoki poziom, debiutowało w nim wielu literacko uzdolnionych ludzi morza.

W grudniu 1959 r. został aresztowany pod zarzutem szpiegostwa. Jednak pół roku później Sąd Wojewódzki w Gdańsku go uniewinnił.

Był czynnym członkiem Stowarzyszenia Marynistów Polskich, Ligi Morskiej, Polskiego Towarzystwa Nautologicznego, Centralnej Rady Modelarstwa Ligi Przyjaciół Żołnierza, Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich, Polskiego Towarzystwa Naukowego, Towarzystwa Przyjaciół Centralnego Muzeum Morskiego, Klubu Publicystów Morskich, Towarzystwa Przyjaciół Daru Pomorza, Towarzystwa Przyjaciół Okrętu-Muzeum Błyskawica oraz Towarzystwa Miłośników Gdyni od jego powstania w 1976 r.

W latach 1978-1994 był redaktorem naczelnym „Rocznika Gdyńskiego”. Rada Miasta Gdyni 10.02.1993 r. nadała zespołowi redakcyjnemu „Roczników” odznakę „Gdynia Za Zasługi” jako „dowód szczególnego wyróżnienia i uznania dla konsekwentnego propagowania wiedzy o naszym mieście, jego przeszłości, teraźniejszości i przyszłości”.

Był jednym z najwybitniejszych badaczy naszych dziejów na morzu. W czasie swego pracowitego życia napisał setki artykułów o tematyce morskiej oraz szereg książek: Archiwum Neptuna (1957 r.), Pod polską banderą (1962 r.), trzy miniatury morskie Polskie statki pomocnicze i specjalne 1920-1939 (1967 r.), Żaglowce handlowe z Rewy (1974 r.). Pośmiertnie wydane zostały Księga Statków Polskich – potężne dzieło o historii polskiej floty od początków sprzed I wojny światowej do 1939 r., oraz Księga statków polskich (t. I – 1996 r., t. II – 1997 r., uzupełnienia M. Twardowski, t. III – 1999 r., wspólnie z B. Hurasem i M. Twardowskim).

Honorowany był wielokrotnie odznaczeniami państwowymi i morskimi, m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, a także Nagrodą Prezydenta Miasta Gdyni (1994 r.).

Zmarł 9.01.1995 r., pochowany na cmentarzu Witomińskim.

autor: Daniel Duda (2006 r.)