Michalski Mieczysław
Michalski Mieczysław Eugeniusz (1898-1960) – inżynier dróg i mostów, pierwszy dyrektor Zakładu Wodociągów i Kanalizacji w Gdyni.
Życiorys
Urodził się 14.09.1898 r. w Poddębinie w woj. łódzkim. Nauki pobierał w szkole realnej w Pabianicach, w 1918 r. rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej. Ukończył je w 1925 r. i pracował jako kierownik robót wodociągowo-kanalizacyjnych w firmie Ulen & Co w Częstochowie, potem naczelny inżynierem firmy.
W 1929 r. przeniósł się do Gdyni, został kierownikiem budowy urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych, a po rozpoczęciu ich eksploatacji w 1930 r. – pierwszym dyrektorem Zakładu Wodociągów i Kanalizacji w Gdyni. Na stanowisku tym był do wybuchu wojny, od 1934 r. – także naczelnikiem Wydziału Technicznego w Komisariacie Rządu, od lutego 1937 r. – prezesem Podokręgu Morskiego Związku Strzeleckiego, organizator i długoletni prezes koła Polskiej Organizacji Wojskowej.
Jako porucznik rezerwy, po wybuchu wojny został powołany do Szefostwa Saperów Obrony Lądowej Wybrzeża Morskiego. W grupie ostatnich obrońców Kępy Oksywskiej dostał się 19 września do niewoli. W obozach jenieckich przeżył czas wojny – udzielając się jako wykładowca na Studium Politechnicznym. Po wyzwoleniu obozu – skrajnie wyczerpany – przewieziony został do szpitala angielskiego w Bomlitx. Przebywał w nim 5 miesięcy.
Do Gdyni wrócił w październiku 1945 r. Jego stanowisko było zajęte przez inż. Romualda Koskowskiego, podjął więc pracę w Budowlanej Spółdzielni Pracy Odbudowa. W kwietniu 1946 r. rozpoczął równocześnie działalność naukowo-dydaktyczną w Politechnice Gdańskiej jako profesor kontraktowy i kierownik Katedry Wodociągów i Kanalizacji na Wydziale Budownictwa Wodnego.
W kwietniu 1947 r. został naczelnikiem Wydziału Technicznego w Zarządzie Miejskim Gdyni. Po 2 latach mianowany dyrektorem Miejskiego Przedsiębiorstwa Remontowo-Budowlanego. W tym samym roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a jego bogate doświadczenie w sprawach eksploatacji urządzeń kanalizacyjno-wodociągowych wykorzystywały chętnie Gdańsk, Szczecin, Lębork i Elbląg – służył im jako doradca.
W 1953 r. utworzył Zakład Badań Wodno-Kanalizacyjnych Instytutu Budownictwa Wodnego Polskiej Akademii Nauk. Od 1955 r. do śmierci był dziekanem Wydziału Budownictwa Wodnego Politechniki Gdańskiej.
Odznaczony przed wojna Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem za Wolność.
Zmarł 24.03.1960, pochowany został na Cmentarzu Witomińskim.
autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)
