Magazyn nr 2

Realizacja projektu: Towarzystwo Robót Inżynieryjnych TRI

Data powstania: 1929 r.

Lokalizacja: Gdynia-Śródmieście (Port), ul. Rotterdamska / Nabrzeże Rotterdamskie

Obiekt nieistniejący

• 
  Budowa Magazynu nr 2.
• 
  Nabrzeże Rotterdamskie z Magazynem nr 2 przed rozbudową.

Magazyn nr 2 – najdłuższy magazyn w porcie gdyńskim okresu międzywojennego

Magazyn nr 2, drugi obiekt magazynowy na terenie budującego się portu w Gdyni, został wzniesiony w 1929 r. Prace rozpoczęto pod koniec 1928 r., a ich realizację powierzono Towarzystwu Robót Inżynieryjnych TRI z Poznania, kierowanemu przez inż. Jana Śmidowicza. Budowa tego pierwszego murowanego magazynu zbiegła się z oddaniem do eksploatacji Nabrzeża Rotterdamskiego, które zamykało od strony lądowej pierwszy basen wewnętrzny nazwany imieniem Marszałka Piłsudskiego.

Magazyn nr 2 powstał w konstrukcji ryglowej – szkielet drewniany wypełniono cegłą, co pozwoliło na obniżenie kosztów budowy. Już na etapie realizacji określano go mianem taniego magazynu. W 1931 r. przeprowadzono jego rozbudowę, zwiększając długość obiektu do imponujących 270 m, co przy powierzchni użytkowej wynoszącej blisko 13 tys. m² czyniło go najdłuższym magazynem w porcie gdyńskim. W trakcie rozbudowy wymurowano nową część, zmniejszając szerokość magazynu z 50 m do 48 m, co dało więcej miejsca manewrowego na nabrzeżu.

Magazyn nr 2, pozbawiony ramp, był przeznaczony do przechowywania towarów niewymagających szczególnych warunków składowania. Umieszczano tam różnorodne towary masowe i półmasowe, takie jak nawozy azotowe, tomasyna, sole potasowe, skóry, ziemniaki, owoce, śledzie czy kawa (przechowywane okresowo, w zależności od zapotrzebowania).

Usytuowany wzdłuż całego Nabrzeża Rotterdamskiego, Magazyn nr 2 odegrał istotną rolę w funkcjonowaniu portu gdyńskiego, będąc jednym z pierwszych przykładów efektywnej infrastruktury magazynowej w okresie jego intensywnego rozwoju. Niemal bez uszkodzeń działania wojenne przetrwała jedynie nowsza, murowana część Magazynu nr 2. Starsza część, zbudowana w technologii drewnianej, została doszczętnie spalona pod koniec wojny.

autorka: Anna Orchowska (2024 r.)