Koziołkowski Jerzy
Koziołkowski Jerzy (1911-1990). Komandor podporucznik, wojenny dowódca okrętu podwodnego Sokół. W czasie II wojny światowej przesłużył łącznie przeszło 49 miesięcy na morzu. Pod jego dowództwem Sokół przebywał na morzu 630 dni, odbył 32 patrole, wykonał 15 ataków torpedowych i 11 artyleryjskich. Po wojnie mieszkał w Kanadzie, od 1961 r. do przejścia na emeryturę pracował jako urzędnik w Ministerstwie Sprawiedliwości, a po reorganizacji rządu federalnego w 1966 r. – w Solicitor General, był asystentem trzech kolejnych kanadyjskich ministrów sprawiedliwości. Odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy, trzykrotnie Krzyżem Walecznych, brązowym Krzyżem Zasługi z Mieczami i Medalem Morskim z trzema okuciami, dwukrotnie brytyjskim Distinguished Service Cross i innymi.
1911-1939
Urodził się 20.03.1911 r. w Tarnowie. Po zdaniu matury wstąpił do Szkoły Podchorążych Marynarki Wojennej w Toruniu, którą ukończył z drugą lokatą i 15.06.1932 r. został promowany w stopniu podporucznika marynarki. Następnie uczestniczył w Kursie Aplikacyjnym dla Podporuczników. Praktykę odbywał na stanowisku dowódcy plutonu w Kadrze Flotylli Pińskiej. W latach 1933-1934 brał udział w podróży szkolnej na francuskim krążowniku szkolnym Jeanne d'Arc w ramach École ďApplication des Enseignes de Vaisseau. W 1934 r. został oficerem wachtowym na niszczycielu Wicher podczas wizyty okrętu w Leningradzie i objął stanowisko oficera flagowego dowódcy floty. Od listopada 1934 r. do 15.05.1935 r. był słuchaczem II Kursu Oficerów Sygnałowych. W tym czasie otrzymał awans na porucznika marynarki. Następnie, od czerwca do lipca, przebywał w Tulonie jako słuchacz kursu podsłuchu podwodnego. Po powrocie, we wrześniu 1935 r., był oficerem sygnałowym dywizjonu okrętów podwodnych. Od maja do lipca 1938 r. pełnił obowiązki dowódcy Kujawiaka, okrętu celu dywizjonu. W 1938 r. był członkiem komisji kontroli aparatów podsłuchowych na stawiaczu min Gryf.
1939-1948
W czerwcu 1939 r. znalazł się w dyspozycji komendanta portu wojennego Gdynia z zadaniem opracowania projektu Centrum Badań Sygnałowych i uczestniczył w montażu oscylatora na kanonierce Generał Haller. W lipcu i sierpniu 1939 r. przebywał we Francji, w składzie misji zakupu środków uzbrojenia i zapasowych peryskopów. Po powrocie do Gdyni pod koniec sierpnia, w stopniu porucznika marynarki, pełnił obowiązki oficera flagowego dowódcy dywizjonu okrętów podwodnych.
Po wybuchu wojny, do 11 września, przebywał w Helu. Otrzymał zgodę dowódcy floty na podjęcie próby przełamania niemieckiej blokady wybrzeża. Kutrem z Jastarni przybył do Babich Dołów i w nocy z 12 na 13 września dostał się na Oksywie. W następną noc, razem z czterema oficerami, dwoma marynarzami oraz dwoma właścicielami kutra, unikając niemieckiej niewoli, wyszedł z Babich Dołów na kutrze rybackim Albatros. 15.09.1939 r. został internowany przez władze łotewskie w Lipawie. Po pobycie w obozach w Lipawie i Ulbroka, z brytyjskim dokumentem podróżnym, przedostał się do Sztokholmu.
W grudniu 1939 r., na polecenie attaché morskiego w Sztokholmie, sprawdzał dzienniki radiowe polskich okrętów podwodnych internowanych w Szwecji. Następnie na statku wyszedł z Bergen i wylądował w Aberdeen. 3.01.1940 r. skierowany został do rezerwowej grupy oficerów na Gdyni. 15 stycznia został oficerem nawigacyjnym na okręcie podwodnym Wilk remontowanym przez stocznię w Dundee. Brał udział w patrolach na Morzu Północnym, uczestniczył w kursie dowódców okrętów podwodnych w brytyjskiej 5. Flotylli Okrętów Podwodnych.
Od stycznia do lipca był zastępcą dowódcy ORP Wilk. Od sierpnia do września 1941 r. znajdował się w dyspozycji Komendy Uzupełnień Floty, a następnie, do lipca 1942 r., był zastępcą dowódcy na okręcie podwodnym Sokół. We wrześniu Sokół został skierowany na Morze Śródziemne do brytyjskiej 10. Flotylli Okrętów Podwodnych bazującej na Malcie. Poważnie uszkodzony okręt w kwietniu opuścił niebezpieczną bazę na Malcie i po częściowym remoncie w Gibraltarze został skierowany do kapitalnego remontu w Wielkiej Brytanii. Od lipca 1942 r. do grudnia 1944 r. był dowódcą Sokoła, który odbył patrol w rejonie Norwegii, a w 1943 r. wszedł w skład 7. Flotylli Okrętów Podwodnych w Dundee. W maju wrócił na Maltę do 10. Flotylli Okrętów Podwodnych. Odbył 6 patroli bojowych. W tym czasie zatopił 12 jednostek pływających, w tym transportowiec wojska, patrolowiec, 7 szkunerów i 3 kutry, o łącznym tonażu 7932 BRT i 110 t. W kwietniu 1944 r. Sokół został skierowany na remont w Wielkiej Brytanii, jego dowódca otrzymał awans do stopnia komandora podporucznika.
W czasie II wojny światowej przesłużył łącznie przeszło 49 miesięcy na morzu. Pod jego dowództwem Sokół przebywał na morzu 630 dni, odbył 32 patrole, wykonał 15 ataków torpedowych i 11 artyleryjskich.
Od 12.12.1944 r. kmdr ppor. J. Koziołkowski był I zastępcą komendanta CWSF [Centrum Wyszkolenia Specjalistów Floty], w latach 1945-1946 – zastępcą komendanta i dyrektorem nauk CWSF. Od 27.04.1946 r. pełnił służbę w KMW [Kierownictwo Marynarki Wojennej], zakończył ją w marcu 1947 r. w stopniu komandora podporucznika i wstąpił do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia, pozostając w nim do września 1948 r.
Należał do założycieli stowarzyszenia Samopomoc Marynarki Wojennej, późniejszego SMW [Stowarzyszenie Marynarki Wojennej]. Był sekretarzem organizacyjnego zjazdu i jako pierwszy został wybrany na sekretarza Zarządu Głównego SMW. Od 1956 r. uhonorowany tytułem dożywotniego członka SMW. Należał do koła SMW w Ottawie. Sporadycznie publikował artykuły i utwory w czasopiśmie SMW „Nasze Sygnały”. Będąc w PKPR, zaczął pracować w Londynie jako urzędnik biura prawno-handlowego.
1948-1990
W październiku 1948 r. rozpoczął naukę na korespondencyjnym kursie księgowości w Wallace Attwood College. Kształcenie kontynuował w College of Banking and Commerce w Glasgow. W listopadzie 1953 r. przeniósł się do Kanady i osiedlił w Kamloops (British Columbia). Przyjął obywatelstwo kanadyjskie i zmienił nazwisko, znany był jako George Charles Koz.
Podjął pracę w firmie handlu nieruchomościami, a w sierpniu 1954 r. przyjął posadę rewidenta księgowego w British Columbia Hydro Commision. W październiku 1959 r. przeniósł się do Victorii (British Columbia), gdzie pracował w służbie penitencjarnej kanadyjskiego Ministerstwa Sprawiedliwości, najpierw jako instruktor do pracy z zagrożoną młodzieżą, później został superintendentem obozu karnego w Petawanie. Po wyjeździe w 1961 r. do Ottawy do przejścia na emeryturę pracował jako urzędnik w Ministerstwie Sprawiedliwości, a po reorganizacji rządu federalnego w 1966 r. – w Solicitor General.
Był asystentem trzech kolejnych ministrów sprawiedliwości. Uzupełniał wykształcenie w dziedzinie kryminalistyki w Moran Institute on Krime and Corrections przy Uniwersytecie św. Wawrzyńca w Canton w stanie Nowy Jork, na Uniwersytecie Ottawskim i w Departament of Correction stanu Nowy Jork. Został specjalistą w zakresie resocjalizacji młodzieży. Był prekursorem i organizatorem obozów wychowawczych dla zagrożonej młodzieży.
Po przejściu na emeryturę okresowo pracował w firmie konsultacyjnej i w latach 1966-1969 prowadził cykl wykładów z kryminologii na Wydziale Psychologii Uniwersytetu Ottawskiego. Zainteresowanie marynarką wojenną kontynuował, należąc w stopniu commandera w latach 1963-1968 do Royal Canadian Naval Reserve. Oprócz działalności w stowarzyszeniach polskich kombatantów brał również udział w życiu Polonii kanadyjskiej. Ponadto, tak w Kanadzie, jak i w Polsce, zajmował się działalnością charytatywną. Do Polski pierwszy raz po wojnie przyjechał w 1974 r., a od 1984 r. przyjeżdżał prawie co roku i zatrzymywał się u krewnych w Tarnowie. Odwiedzał także Gdynię i przyjaciół z czasów wojny. Zmarł 27.07.1990 r. w Tarnowie. Pochowany został na nowym cmentarzu w Tarnowie-Krzyżu.
Odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy, trzykrotnie Krzyżem Walecznych, brązowym Krzyżem Zasługi z Mieczami i Medalem Morskim z trzema okuciami, dwukrotnie brytyjskim Distinguished Service Cross i innymi.
autor: Walter Pater (2009 r.)
