Hückel Stanisław

Hückel Stanisław Maria (1911-1980). Wybitny uczony i specjalista w dziedzinie budownictwa wodnego, nauczyciel akademicki. Uczestniczył w wykonaniu projektów i budowie portu rybackiego w Wielkiej Wsi (Władysławowie) i rozbudowie portów w Jastarni i Pucku oraz umocnień brzegowych na całym polskim Wybrzeżu, rektor Politechniki Gdańskiej. Za wybitne osiągnięcia naukowe i organizatorskie w 1971 r. otrzymał godność członka rzeczywistego Polskiej Akademii Nauk oraz wiele odznaczeń i nagród państwowych.

1911-1939

Urodził się 8.05.1911 r. we Lwowie jako syn lekarza; uczył się w szkole powszechnej i gimnazjum matematyczno-przyrodniczym oraz na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Lwowskiej, którą ukończył 21.06.1935 r., uzyskując tytuł inżyniera dróg i mostów.

Podczas studiów, od czerwca do września 1934 r., odbył staż w Urzędzie Morskim w Gdyni przy budowie portu. Następnie od 15.08.1935 r. pracował w Urzędzie Morskim początkowo jako inżynier budownictwa morskiego, a od 1.10.1937 r. do wybuchu II wojny światowej na stanowisku zastępcy kierownika oddziału hydrotechniczno-drogowego w Wydziale Techniczno-Budowlanym.

Uczestniczył w wykonaniu projektów i budowie portu rybackiego w Wielkiej Wsi (Władysławowie) i rozbudowie portów w Jastarni i Pucku oraz umocnień brzegowych na całym polskim Wybrzeżu.

Wysiedlony 15.11.1939 r. z Gdyni, do końca wojny mieszkał w Krakowie. Po jej zakończeniu w czerwcu 1945 r. wrócił na Wybrzeże i od 1 lipca pracował w Biurze Odbudowy Portów jako naczelnik Wydziału Projektów i Konstrukcji.

Po 1945 – udział w budowie portów

Wiedzą i pracą w sposób znaczący przyczynił się do odbudowy ze zniszczeń wojennych portów morskich w Gdyni, Gdańsku i Szczecinie. Duże zasługi miał także w późniejszej rozbudowie portów oraz projektowaniu i budowie Portu Północnego w Gdańsku. Współpracował ze Zjednoczeniem Stoczni Polskich, czynnie uczestnicząc w ich odbudowie oraz znoszeniu obiektów technicznych, m.in. pierwszego suchego doku w Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni.

Praktykę inżynierską łączył z pracą naukową i dydaktyczną na Politechnice Gdańskiej na stanowiskach adiunkta przy Katedrze Budownictwa Morskiego i Portów (1946-1949), zastępcy profesora i kierownika Katedry Fundamentowania oraz profesora kontraktowego na Wydziale Inżynierii Lądowo-Wodnej, a następnie Wydziale Budownictwa Wodnego i Instytucie Hydrotechniki (1949-1950). W 1950 r. mianowany został profesorem nadzwyczajnym, w 1962 r. profesorem zwyczajnym.

W latach 1954-1956 był rektorem Politechniki Gdańskiej. Wielkie zasługi położył dla rozwoju bazy doświadczalnej nauki w zakresie budownictwa wodnego jako kierownik pracowni konstrukcji morskich (1954-1956), a następnie zastępca dyrektora i dyrektor Instytutu Budownictwa Wodnego PAN (1957-1980).

Działalność naukowa

Na odnotowanie zasługuje jego działalność naukowo-badawcza i edytorska. Opublikował ponad 500 opracowań naukowych, w tym fundamentalne dzieło Budowle morskie. Wchodził w skład komitetów redakcyjnych znanych czasopism, takich jak „Technika i Gospodarka Morska”, „Inżynieria Morska”, „Studia i Materiały Oceanologiczne” oraz „Archiwum Hydrotechniki”. Za wybitne osiągnięcia naukowe i organizatorskie w 1971 r. otrzymał godność członka rzeczywistego PAN oraz wiele odznaczeń i nagród państwowych.

Zmarł 20.07.1980 r. w Gdańsku.

autor: Bolesław Hajduk (2006 r.)