Gottwald Kazimiera
Gottwald Kazimiera (1910-?). Pielęgniarka, stypendystka Światowej Organizacji Zdrowia w Paryżu. Pracownica Stacji Opieki nad Matką i Dzieckiem, higienistka szkolna w obrębie Obłuża i Oksywia, przełożona w przychodni w Małym Kacku. Za szczególne zasługi w ochronie zdrowia została odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi.
Życiorys
Urodziła się 20.11.1910 r. w Maryninie (powiat Wola Zarczycka koło Łańcuta), jej ojciec był entomologiem leśnikiem. Ukończyła Szkołę Pielęgniarską PCK [Polski Czerwony Krzyż] w Poznaniu 8.07.1934 r. (na dyplomie jest podpis prof. Antoniego Jurasza – znakomitego polskiego chirurga).
Do Gdyni przyjechała 27.11.1934 r., zatrudniając się w Kasie Chorych. Pierwszą pracę rozpoczęła w Orłowie przy ul. Inżynierskiej, wyposażając przyszłą Stację Opieki nad Matką i Dzieckiem w potrzebny sprzęt. Po kilku tygodniach, jeszcze przed rozpoczęciem działalności poradni, w styczniu 1935 r. została przeniesiona do przychodni na Grabówku przy ul. Morskiej 114, do Stacji Opieki Nad Matką i Dzieckiem, łącząc obowiązki higienistki szkolnej w obrębie Obłuża i Oksywia.
W okresie epidemii duru brzusznego na Starym Obłużu brała udział w akcji szczepień, którą prowadził dr Władysław Sochaniewicz. Za aktywny udział w udanej akcji i za szczególne zasługi w ochronie zdrowia została odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi.
Następnie była przełożoną w przychodni w Małym Kacku przy ul. Sandomierskiej.
1.09.1939 r. została przydzielona do punktu sanitarnego zwanego RatSan (ratownictwa sanitarnego) przy Komisariacie Rządu (budynek przy al. Piłsudskiego, za obecną pizzerią Anker). RatSanem kierował dr Benedykt Szpakowski.
Po wejściu Niemców do Gdyni, za protekcją dr Leona Binka, zaczęła razem z nim pracę na oddziale wenerologicznym w organizującym się szpitalu w Domu Bawełny, który pod koniec marca 1940 r. został zlikwidowany i przeniesiony do Pelplina. Pracowała tam na stanowisku pielęgniarki oddziału położniczego.
Pod koniec wojny została zabrana do obozu pracy w Pustelniku, z którego w grudniu 1944 r. uciekła do Pelplina, gdzie doczekała końca wojny. Zachęcona przez dr Jerzego Neumana, ówczesnego kierownika Wojewódzkiego Wydziału Zdrowia, wróciła do Gdyni i rozpoczęła pracę, współorganizując pierwszy powojenny ośrodek zdrowia przy ul. 10 Lutego, gdzie pracowała jako przełożona do 1952 r. Wcześniej, bo w 1948 r., uzyskała 3-miesięczne stypendium Światowej Organizacji Zdrowia w Paryżu.
W 1952 r. była współorganizatorką VII Ośrodka Zdrowia przy ul. Legionów. W tym samym roku zatrudniła się w Morskim Urzędzie Zdrowia.
Od 1954 r. przez 17 lat pracowała jako pielęgniarka na Batorym. Na emeryturę przeszła w 1971 r.
autor: Andrzej Kolejewski (2006 r.)
