Depak Jan

Depak Jan (1905-1970). Tokarz, funkcjonariusz Urzędu Bezpieczeństwa, przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w latach 1952-1954.

Życiorys

Urodził się 1.04.1905 r. w Kuźnicy, powiat Zawiercie pod Częstochową. Skończył szkołę powszechną i pracował z rodzicami na roli. W 1919 r. rozpoczął naukę zawodu w Fabryce Maszyn i Pędni w Zawierciu, otrzymując po 4 latach dyplom czeladnika. Do 1929 r. był tokarzem w fabryce w Sosnowcu. Następnie wyjechał do Francji, gdzie przez 3 lata pracował także jako tokarz. Do Polski wrócił w 1934 r. i zatrudnił się w Zakładach Starachowickich. W 1938 r. wyjechał do Stalowej Woli, gdzie w Fabryce Metalowej pracował nieprzerwanie do 1944 r.

„Po zakończeniu wojny powołany zostałem na stanowisko kierownika Wydziału Kadr w Stalowej Woli. Po kilku miesiącach pracy wyjechałem do Gdańska” – napisał w życiorysie. W 1945 r. był kierownikiem wydziału Komitetu Wojewódzkiego PPR [Polska Partia Robotnicza], potem funkcjonariuszem Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego. Od końca 1946 r. do 1947 r. był kierownikiem personalnym w: UNRRA [United Nations Relief and Rehabilitation Administration – Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Pomocy i Odbudowy], Fabryce Kwasu Siarkowego, Fabryce Motorów Elektrycznych i Fabryce Maszyn i Odlewania w Gdańsku. W 1948 r. został dyrektorem Fabryki Cukrów i Czekolady Bałtyk, a w następnym roku otrzymał świadectwo dojrzałości Szkoły Pracy Społecznej (powołanej dekretem w 1947 r.).

Od 1950 r. do 1952 r. zatrudniony był jako sekretarz w Komitecie Miejskim PZPR [Polska Zjednoczona Partia Robotnicza] w Gdyni, potem w Komitecie Powiatowym PZPR w Starogardzie. W latach 1952-1954 był przewodniczącym Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Gdyni, a do 1956 r. – prezesem Spółdzielni Pracy Żagiel w Gdyni. „W wyniku przemian październikowych zostałem zwolniony z pracy w spółdzielni Żagiel i zostałem zatrudniony w Gdańskich Zakładach Remontowo-Metalowych w Gdańsku-Oliwie w charakterze tokarza”. W październiku 1958 r. zwrócił się z prośbą do Prezydium MRN w Gdyni o zatrudnienie w nowo powstającej Izbie Wytrzeźwień w charakterze zastępcy kierownika i pracował tam do emerytury.

Zmarł 25.06.1970 r., pochowany w starej Alei Zasłużonych cmentarza Witomińskiego.

autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)