Czerwony Dwór
Przedwojenny pensjonat przy ul. Orłowskiej 13, na terenach wchodzących w skład dóbr rycerskich. Po wojnie mieściła się tam restauracja Maxim.
Historia
Budowę należy wiązać z przełomem XIX i XX w. lub nawet z II połową XIX w. Obiekt ten, choć znacznie przebudowany, o zmienionej kolorystycznie elewacji (nazwany „czerwonym” prawdopodobnie z powodu koloru cegieł) znajduje się przy ul. Orłowskiej 13. Teren wchodził w skład dóbr rycerskich Kolibki, a sam obiekt najprawdopodobniej został zbudowany przez ich właściciela. Wiązać się to mogło z rozbudową dworu w Kolibkach i zmianą przeznaczenia na rezydencjonalny – celowym było postawienie nowego domu letniskowego. Nazwa „dwór” wskazuje na wyraźny związek z właścicielem majątku.
Po odzyskaniu niepodległości najbardziej znanymi właścicielami pensjonatu byli konsul Witołd Kukowski i jego szwagierka Melania Benke, która 25.09.1926 r. nabyła od niego Czerwony Dwór. Stan techniczny musiał budzić pewne zastrzeżenia, gdyż mimo znakomitej lokalizacji za dzienny pobyt letnicy płacili w 1929 r. tylko 8 zł. Właścicielka oferowała gościom wypoczynek w 10 pokojach, w których znajdowało się 13 łóżek. Oprócz niepowtarzalnego położenia pensjonat miał piękny ogród, kanalizację, światło elektryczne i łazienki. W 1934 r. dzierżawiła go żona notariusza Hilarego Ewerta-Krzemieniewskiego, Maria. Podobnie jak cała rodzina Kukowskich, również M. Benke doświadczyła obozowej gehenny, będąc więźniarką w obozie koncentracyjnym w Ravensbrück. Pensjonat oddano w użytkowanie łotewskim Niemkom, Luise Posewerk i Luise Liehr z d. Wagner, które zmieniły jego nazwę na Baltenhorst. Po wojnie była tu restauracja Maxim.
autor: Jarosław Drozd (2006 r.)
