Budownictwo oszczędnościowe
Doktryna w budownictwie lat 60. XX w., polegająca na szukaniu i wdrażaniu nowych rozwiązań umożliwiających zmniejszenie kosztów budownictwa mieszkaniowego. W Gdyni przykładem tzw. taniego budownictwa jest kilka pierwszych bloków na Witominie – inż. Jerzy Piaseczny z Miastoprojektu opracował dokumentację na 5-kondygnacyjne bloki typu galeriowego.
„Nowość” projektu polegała na tym, że jedna klatka schodowa obsługuje 2 bloki, stanowiące niejako całość. Piwnice dla lokatorów zostały zlokalizowane pod jednym z bloków, by pod drugim nie trzeba było robić wykopów. Na podłogę kuchni i przedpokoju położono płytki ksylolitowe, w pokoju – twarde płyty pilśniowe. Do każdego z mieszkań wchodziło się z podwórka, brak gazu i centralnego ogrzewania, brak piwnic na opał. Powierzchnia mieszkania 40-50 m2 – jedno duże pomieszczenie z wydzieloną kuchnią.
W 1967 r. zaczęto wycofywać się z realizowanego od wielu lat pomysłu na „hotelowce”: jeden wspólny węzeł sanitarny dla kilku mieszkań usytuowany w końcu korytarza. Innym rozwiązaniem oszczędnościowym była tzw. ślepa kuchnia.
autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)
