3. Brygada Kutrów Torpedowych

Bliźniaczy kuter 410 w morzu, lata 60. XX w.

Istniejącą w latach 1958-1971 3. Brygadę Kutrów Torpedowych, składającą się z dwóch dywizjonów, tworzyły kutry torpedowe projekt 183 (P-6), wydzierżawione od ZSRR w latach 1956-1958, odkupione w pierwszej połowie lat 60.

Okręty brygady stacjonowały w gdyńskim porcie wojennym. Od początku 1963 r. trwały intensywne prace przygotowawcze do wyposażenia Marynarki Wojennej w uzbrojenie rakietowe.

Powstały nowe jednostki: 3. Dywizjon Kutrów Torpedowych, 3. Składnica Broni Podwodnej oraz 9. Dywizjon Artylerii Nadbrzeżnej.

3. Dywizjon Kutrów Torpedowych, do którego były wcielane nowe okręty rakietowe, i 3. Składnica Broni Podwodnej, w której były magazynowane rakiety, ulokowano w Helu i podporządkowano 3. Brygadzie Kutrów Torpedowych.

W pierwszym półroczu 1961 r. przeprowadzona została selekcja oficerów z jednostek Marynarki Wojennej przewidzianych do skierowania na roczny kurs w ZSRR. W sierpniu 1961 r. skompletowano grupę 44 oficerów, którzy udali się do WSMW [Wyższa Szkoła Marynarki Wojennej] ZSRR w Baku. Po zapoznaniu się z nowym rodzajem uzbrojenia w październiku 1963 r. wrócili do kraju. W tym czasie rozpoczęło się wycofanie kutrów torpedowych projekt 183. Natomiast 3.11.1965 r. został wcielony doświadczalny duży kuter torpedowy „Błyskawiczny” projekt 663 (Wisła).

autor: Walter Pater (2006 r.)