Rodzina Urzędnicza

Stowarzyszenie powstało z inicjatywy komisarza rządu Franciszka Sokoła 29.01.1934 r. Celem statutowym była integracja środowiska urzędników państwowych. Zebraniu przewodniczyła Irena Sokół. Wybrano tymczasowy zarząd: Zofia Łęgowska – prezeska, Maria Mroczkiewiczowa – I wiceprezes, Miecznikowska – II wiceprezes, sekretarka – Magrytówna, skarbniczka – Jadwiga Wilczyńska. Członkiniami zarządu zostały Dziusowa i Finekowa. Skład zarządu został zatwierdzony na I Walnym Zebraniu Rodziny Urzędniczej (we wrześniu 1934 r.). Rodzina Urzędnicza składała się, podobnie jak inne Rodziny, z sekcji.

W grudniu otwarto (w willi Tusia) Klub Urzędnika Państwowego, którego kierownikiem został sekretarz miejski Tolimir Legocki. Z inicjatywy sekcji klubowej Rodziny Urzędniczej organizowano Czwartki Rodziny Urzędniczej, podczas których zaproszeni prelegenci omawiali aktualne wydarzenia, wrażenia z podróży zagranicznych itp. Organizowano też koncerty (m.in. w wykonaniu kierownika klubu). Na II Walnym Zebraniu Rodziny Urzędniczej (pod koniec 1935 r.) do władz stowarzyszenia wybrano 4 panie (Z. Łęgowską, Zofię Neymannową, Antoninę Porzezińską, Marię Szaniawską) i 8 panów (Aleksandra Budlewskiego, Karola Gwoździa, Jerzego Finka-Finowickiego, Stanisława Mocka, Tadeusza Modlińskiego, Stanisława Moszyńskiego, Tadeusza Mroczkiewicza, Stanisława Walewskiego. Prezeską została M. Szaniawska (dotychczasowa przewodnicząca komisji rewizyjnej). W związku z planami rozbiórki willi Tusia podjęto uchwałę budowy Domu Rodziny Urzędniczej i wybrano komitet budowy. W 1937 r. w strukturze Rodziny Urzędniczej powstało odrębne Koło Portowe Rodziny, którym kierowała Z. Łęgowska.

autor: Ryszard Toczek (2006 r.)