Zakład Kwarantanny w Babich Dołach
Istnienie placówki do obserwacji i leczenia osób chorych zakaźnie było – według konwencji sanitarnych – konieczne w portach morskich. Kwarantanny miały otaczać opieką lekarską marynarzy i pasażerów statków oraz chronić mieszkańców miast portowych przed przedostaniem się chorób zakaźnych drogą morską.
W Gdyni już od końca 1926 r. myślano o uruchomieniu placówki kwarantannowej, wybierając na jej lokalizację Babie Doły. Ze względu na szczupłość środków finansowych przejście od fazy projektu do fazy wykonania trwało trzy lata.
W 1929 r. wybudowano w Babich Dołach długi pomost do cumowania statków. Na przełomie lat 1929-1930 zatwierdzono plany budynków szpitalnych, zaś 7.06.1930 r. podpisano umowę na budowę zakładu.
W wyniku problemów finansowych i zmian projektowych prace budowlane szły bardzo powoli. Pierwotny termin ich ukończenia (1.07.1931 r.) został znacznie przekroczony, dopiero w marcu 1935 r. budowa dobiegała końca. Prawdopodobnie przez cały ten czas działała na terenie portu jakaś prowizoryczna kwarantanna.
W 1933 r. zmieniło się przeznaczenie budowanego obiektu i prace wykończeniowe dostosowano do potrzeb Miejskiego Szpitala Zakaźnego.
Na początku 1936 r. Ministerstwo Opieki Społecznej zgodziło się pokryć koszty ostatecznej adaptacji budynków do nowych celów. Około połowy roku nastąpiła przeprowadzka Miejskiego Szpitala Zakaźnego do Babich Dołów, gdzie w sierpniu ruszyła również kwarantanna. Zakład Kwarantannowy przejął szpitalny Oddział Zakaźny, przez co w szpitalu rozbudowano inne oddziały.
Pierwszym kierownikiem placówki podlegającej Lekarzowi Portowemu był dr Aleksander de Rosset (równocześnie szef Miejskiego Szpitala Zakaźnego).
autor: Marcin Szerle (2006 r.)
