Willa Jana Serockiego, ul. Inżynierska 111

Autor projektu: Narcyz Obrycki

Data budowy: 1938

Lokalizacja: Gdynia – Orłowo, ul. Inżynierska 111

• 
  Karta ewidencyjna budynku przy ul. Inżynierskiej 111 pochodząca z czasów okupacji niemieckiej.
• 
  Willa Jana Serockiego - zdjęcie współczesne.
• 
  Willa Jana Serockiego - zdjęcie współczesne.

Architektura i historia

Willa Jana Serockiego, przedsiębiorcy budowlanego z Gdyni, znajduje się przy ulicy Inżynierskiej, biegnącej równolegle do torów kolejowych, dzielących umownie Orłowo na „Morskie” i „Górne”. Relatywna bliskość stacji Orłowo Morskie spowodowała, że pod koniec lat 20. i przez całe lata 30. XX w. intensywniej rozwijała się tu zabudowa okolicznych parceli. Willa miejska projektowana była z myślą o stworzeniu możliwie najlepszych warunków dla swoich mieszkańców. Zaprojektowana została przez gdyńskiego architekta Narcyza Obryckiego i w trakcie realizacji inwestycji dokonano w niej zmian w stosunku do pierwotnego projektu.

Budynek ma uskokowo ukształtowaną bryłę i oddzielony został konstrukcją niewysokiego ozdobnego murku, otaczającego podest wejścia od strony garażu. Zabieg ten w efekcie wizualnie i fizycznie oddziela podjazd od wejścia do domu.

Usytuowanie budynku zaprojektowano tak, aby możliwie najlepiej wykorzystać walory parceli. Główne wejście umieszczono w narożnym podcieniu, podjazd do wolno stojącego garażu znajduje się od strony północnej budynku, by móc lepiej wykorzystać jego nasłonecznioną zachodnią i południową część. Również po stronie zachodniej pojawia się weranda przykryta niewielkim tarasem, rozbijając bryłę budynku i otwierając pomieszczenia parteru na zieleń ogrodu. Jednocześnie usytuowanie takie umożliwia otwarcie pomieszczeń na ogród znajdujący się we wschodniej, kameralnej części działki. Poza tym, dzięki różnicy wysokości terenu z okien i tarasu elewacji wschodniej rozciągał się pierwotnie doskonały widok na Kępę Redłowską, dolną część Orłowa oraz Zatokę Gdańską.

Dom jest podpiwniczony i ma 2 kondygnacje mieszkalne oraz niewielki stryszek. Elewacje budynku oraz garażu zaprojektowane zostały jako tynkowane, lecz w trakcie prac wykończeniowych otrzymały wykończenie z jasnych, utrzymanych w kolorze żółtym, płytek ceramicznych. Elementy przyziemia oraz murki otaczające wejście wykonano z cegły licowej. Bardzo ozdobne jest również wyróżnienie werandy poprzez kolorystyczny kontrast i użycie okładziny licowej. Obok kontrastu kolorystycznego w fasadzie budynku widoczne jest rytmiczne ułożenie 2- i 3-dzielnych okien z zachowanym układem podziału stolarki okna. To zestawienie buduje harmonię budynku i podkreśla architektoniczny rytm.

W latach 30. XX w. popularne było stosowanie ceramicznych płytek elewacyjnych. Na terenie Gdyni stosowano między innymi wcale nie tak łatwo dostępne płytki mrozoodporne z cegielni Perkiewicza w Ludwikowie koło Mosiny. W elewacji omawianego budynku zastosowano płytkę typu „standard”, stosowano również płytkę i cegłę licową z cegielni Witaszyce oraz z Fabryki Wyrobów Ceramicznych Przysieka Stara. Płytki kontrastowano kolorem spoiny, tu zastosowano czarną spoinę z drobnym białym kruszywem. Standard wykończenia willi podkreślają również detale, takie jak zastosowana stolarka, portal wejściowy, posadzki ceramiczne, parkiety, balustrady.

autorka: Anna Śliwa (2020 r.)