Rauch Janusz

Rauch Janusz (1894-?). Aktywny działacz Komisji do Spełniania Zadań Gminy Wyznaniowej Żydowskiej Okręgu Kartuskiego w Gdyni. W 1937 r. został prezesem gdyńskiego oddziału Związku (Centrali) Drobnych i Detalicznych Kupców Żydowskich. W 1939 r. walczył o Kępę Oksywską.

Życiorys

Urodził się 13.08.1894 r. w Körösmejö (Węgry), syn Arnolda Raucha i Ernestyny Weinfeld. Absolwent gimnazjum w Stanisławowie i Wydziału Prawa na Uniwersytecie w Wiedniu. Dodatkowo ukończył 4 semestry medycyny we Lwowie i w Wiedniu oraz ukończył studia na Akademii Handlowej i Eksportowej w Wiedniu.

W czasie I wojny światowej, jako ochotnik w 1914 r. trafił do 58. pułku piechoty armii austro-węgierskiej. Brał udział w walkach w okolicach Lwowa (m.in. ranny pod Gródkiem). Po wyjściu ze szpitala w 1915 r. był słuchaczem szkoły oficerskiej w Windtsch Feistritz (Styria). Po powrocie na front brał udział w walkach pod Lublińcem, Maniewiczami, Czartoryskiem, Łuckiem i Włodzimierzem Wołyńskim.

W 1916 r. awansowany na porucznika. W 1917 r. skierowano go na kurs oficerski do Szkoły Lotniczej Balonowej w Traiskirchen k/Wiednia. Po jego zakończeniu walczył w składzie 20. kompanii balonowej na frontach rumuńskim i rosyjskim. W 1918 r. został dowódcą kompanii balonowej na froncie włoskim (ranny pod Montello).

Wrócił do Polski jako repatriant w 1919 r. i przez miesiąc leczył się w szpitalu w Krakowie. Po wyjściu ze szpitala wrócił do Wiednia, by w 1920 r. ukończyć studia prawnicze i handlowo-eksportowe. Jako dr prawa znalazł zatrudnienie w Borysławiu w firmie naftowej „Silva Plana”. Nie wiadomo, kiedy przeprowadził się do Lwowa i z kim wstąpił w związek małżeński.

Do Gdyni ze Lwowa przybył w 1932 r. już jako wdowiec i mieszkał kolejno przy ul. Świętojańskiej 34/11, 78/1 i 87/5, Abrahama 20/5. Był prezesem Polsko-Węgierskiej Izby Przemysłowo-Handlowej w Gdyni. Aktywnie działał w Komisji do Spełniania Zadań Gminy Wyznaniowej Żydowskiej Okręgu Kartuskiego w Gdyni, której początkowo przewodził. Mimo iż nie był zagorzałym syjonistą popierał organizowanie młodzieżowego ruchu chalucowego na terenie Gdyni. W 1937 r. został prezesem gdyńskiego oddziału Związku (Centrali) Drobnych i Detalicznych Kupców Żydowskich. Pełnił funkcję świeckiego rabina.

Nie objęty mobilizacją w 1939 r., będąc porucznikiem rezerwy Wojska Polskiego, zgłosił się jako ochotnik. Ranny w walkach o Kępę Oksywską, w okresie 19.09. – 6.10.1939 r. przebywał w Szpitalu Sióstr Miłosierdzia Św. Wincentego. Przeżył wojnę (prawdopodobnie w Oflagu), a w 1946 r. zamieszkał w Bytomiu

autor: Jarosław Drozd (2006 r.)