Przychodnia Przeciwweneryczna

Na konieczność utworzenia w Gdyni placówki przeciwwenerycznej dla mieszkańców i przypływających marynarzy wskazywano już pod koniec 1927 r. Pół roku później wynajęto dwa pomieszczenia w kamienicy w centrum, a wyposażenie zakupiło Ministerstwo Spraw Wewnętrznych.

Otwarcie przychodni przeciągało się ze względu na protesty mieszkańców kamienicy i nastąpiło dopiero 1.04.1929 r. Finansowanie placówki obciążyło pierwotnie budżet skarbu państwa, a od września 1931 r. pieniądze łożyło miasto.

Głównym zadaniem przychodni w początkowym okresie było badanie prostytutek objętych przymusem kontroli lekarskich dwa razy w tygodniu. Ich obecność w przychodni utrudniała prowadzenie szerszej działalności.

Oprócz badania i leczenia osób chorych wenerycznie prowadzano od 1932 r. akcję propagandową, zwłaszcza w środowisku marynarzy, np. przez rozdawanie ulotek. W drugim półroczu 1932 r. przychodnia przeniosła się na ul. Portową – w nowych warunkach i po wyznaczeniu oddzielnych terminów na badania prostytutek frekwencja wzrosła.

Kierownikiem placówki był w 1934 r. dr Leon Binek i pozostał nim również po włączeniu przychodni do ośrodka zdrowia na Grabówku, co nastąpiło 1.07.1935 r.

Dzięki tej reformie uproszczono przepływ informacji o pacjentach i ogniskach zachorowań w Gdyni. W nowym lokum rozszerzono również akcję informacyjną, zapobiegawczą oraz wspierano potrzebujących, wydając artykuły spożywcze i higieniczne.

autor: Marcin Szerle (2006 r.)