Plaża – makrofauna

• 
  Podwoik bałtycki.
• 
  Rogowiec bałtycki.
• 
  Małgiew piaskołaz.

Makrofauna to organizmy morskiej części ekosystemu plaży o rozmiarach 0,5-5 cm, czyli praktycznie to, co widać i da się złapać w rękę. Bałtyk jest najuboższym w gatunki zwierząt morzem Europy, a piaszczyste płycizny nie są najlepszym miejscem sprzyjającym różnorodności gatunkowej. Tym niemniej nasze morskie kąpieliska mają co najmniej 20 stale występujących gatunków makrofauny.

Najliczniejsze i najbardziej typowe są małe skorupiaki – piaszczyki Bathyporeia pilosa, osiągające zagęszczenia do 20 tys. sztuk na m². Inne liczne i typowe organizmy to zakopane w piasku wieloszczety Streblospio i Pygospio oraz małże: sercówki, piaskołazy i rogowce. Wśród makrofauny plaż spotykamy również przedstawicieli ciekawej grupy gatunków inwazyjnych „obcych”, które niedawno przybyły na nasze wybrzeże. Najłatwiej zobaczyć dużego amerykańskiego wieloszczeta Marenzelleria c.f. viridis i kaspijskiego kiełża Gammarus tigrinus.

Im bardziej urozmaicone będzie dno, z większą ilością roślin i kamieni, i im spokojniejsza woda, tym bogatsza będzie makrofauna. W wystawionych na falowanie piaszczystych płyciznach dają sobie radę wyłącznie wyspecjalizowane gatunki potrafiące szybko zmieniać miejsce pobytu, nurkować w ruchomym piasku i obyć się bez stałego schronienia. Pojedyncze kamienie leżące na piaszczystych płyciznach i porośnięte glonami mogą odgrywać rolę „wysp faunistycznych” – miejsc, gdzie warunki do życia znajdzie większa liczba gatunków. Makrofauna jest bezpośrednim pokarmem naszego pokarmu, czyli ryb. Niemal wszystkie ryby polskiego morza odżywiają się przynajmniej przez część swego życia makrofauną piaszczystych płycizn. Najczęściej zjadane są garnele – duże, kilkucentymetrowe, piaskowej barwy krewetki potrafiące zakopywać się w dnie.

autor: ze zbiorów   Instytutu Oceanologii Polskiej Akademii Nauk (2005 r.)

Bibliografia:

Plaża przewodnik użytkownika, red. J.M. Węsławski, M. Szymelfing, J. Urbański, Center of Excellence for Shelf Seas Science, Instytut Oceanologii PAN, Sopot 2005 r.