Pietraszkiewicz Henryk
Pietraszkiewicz Henryk (1923-2019). Kontradmirał, komendant Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej.
Życiorys
Urodził się 3.01.1923 r. w Kolonii Woronowo. W 1939 r. ukończył gimnazjum w Dziśnie. Podczas niemieckiej okupacji Wileńszczyzny pracował w gospodarstwie rolnym ojca. W lipcu 1944 r. został zmobilizowany i wcielony najpierw do zapasowego pułku Armii Czerwonej, potem do Wojska Polskiego.
15.09.1944 r. otrzymał przydział do batalionu szkolnego 4. Dywizji Piechoty, w której po ukończeniu szkoły podoficerskiej i frontowego kursu oficerskiego oraz uzyskaniu stopnia chorążego został wyznaczony na stanowisko zastępcy ds. polityczno-wychowawczych dowódcy baterii 120 mm moździerzy 10. Pułku Piechoty i przeszedł z nim szlak bojowy do Berlina.
Po wojnie był instruktorem propagandy 10. Pułku Piechoty. W lipcu 1946 r. w stopniu porucznika rozpoczął naukę w Oficerskiej Szkole Marynarki Wojennej, którą ukończył we wrześniu 1949 r. jako prymus, w stopniu kapitana.
Do sierpnia 1955 r. służył na okrętach podwodnych. Potem skierowany do AMW [Akademia Marynarki Wojennej] ZSRR w Leningradzie na wyższy kurs akademicki, który ukończył w stopniu komandora porucznika w grudniu 1956 r. i objął stanowisko dowódcy Brygady Okrętów Podwodnych, które piastował do 18.05.1966 r.
Jesienią 1961 r. podjął studia zaoczne na Wydziale Humanistycznym WSP w Gdańsku i uzyskał dyplom magistra historii. Od maja 1966 r. do lutego 1969 r. był dowódcą 9. Flotylli Obrony Wybrzeża. W trybie zaocznym ukończył studia na Wydziale Pokładowym WSMW [Wyższa Szkoła Marynarki Wojennej].
W październiku 1968 r. został kontradmirałem. Od 28 lutego do 19 listopada 1969 r. był komendantem WSMW, następnie przez 10 lat szefem Sztabu Marynarki Wojennej i przez 4 kolejne lata zastępcą dowódcy Marynarki Wojennej ds. liniowych.
Po przejściu na emeryturę włączył się do działalności społecznej w Lidze Morskiej, której w latach 1982-1986 był prezesem. Działał w Bractwie Okrętów Podwodnych i Stowarzyszeniu Oficerów Marynarki Wojennej RP.
W 2001 r. Senat AMW nadał mu tytuł doktora honoris causa tej uczelni.
Odznaczony Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Krzyżem Komandorskim, Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz innymi odznaczeniami krajowymi i zagranicznymi.
autor: Walter Pater (2006 r.)
