Ostrowska Róża

Ostrowska Róża z d. Piotrowicz (1926-1975) – wybitna pisarka, publicystka, człowiek teatru. Laureatka literackiej nagrody miasta Gdyni w 1960 r., ps. dziennikarski – Kołodziej.

• 
  Róża Ostrowska.

Życiorys

Urodziła się 1.09.1926 r. w Wilnie. Po wojnie studiowała filologię polską na Uniwersytecie Poznańskim. Od 1950 r. mieszkała na Wybrzeżu, a przez wiele lat w Gdyni przy ul. Hetmańskiej. W latach 1950-1955 pracowała jako dziennikarka w rozgłośni gdańskiej Polskiego Radia, potem była kierownikiem redakcji literackiej. Pisała w tygodniku „Ziemia i Morze” oraz w 2-tygodniku „Pomorze”.

W latach 1960-1968 (z roczną przerwą na stypendium w Paryżu) była kierownikiem literackim teatru „Wybrzeże”. Wyrzucona po Marcu ’68 w ramach represji politycznych, objęta została zakazem publikacji. Utrzymywała się prowadząc kartotekę norm i kosztorysów w firmie budowlanej będącej własnością poety Zbigniewa Szymańskiego.

Debiutowała w 1948 r. opowiadaniem Itka Fejgin nagrodzonym w konkursie radiowym. Była autorką m.in. tomów opowiadań Premiera i Siódme piętro, powieści Wyspa oraz (niedokończonej) Mój czas osobny, współautorką (wraz z Izabellą Trojanowską) Bedekera Kaszubskiego.

Dokonała wielu adaptacji scenicznych utworów literackich, pisała recenzje teatralne, scenariusze widowisk, słuchowiska radiowe, reportaże. Była laureatką literackiej nagrody Gdańska (1956 r.), a także Gdyni (1960 r.). Od 1953 r. była członkiem i działaczem Związku Literatów Polskich. Jak wielu innych kresowian – pokochała Kaszuby i swój drugi dom rodzinny znalazła we Wdzydzach. Była autorytetem moralnym i szlachetną, piękną kobietą.

autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)