Maty glonowe, makroglony

• 
  Gałęzatka (Cladophora).
• 
  Taśma (Enteromorpha).
• 
  Plecha nitkowata (Pylaiella littoralis).

W wodach przybrzeżnych, gdzie dużo jest substancji odżywczych i na dnie występuje trochę małych kamieni lub żwiru, wczesną wiosną pojawiają się nitkowate brunatnice z rodzaju Pilayella i Ectocarpus. Fale szybko odrywają je od podłoża i zbijają w splątaną masę mat glonowych, która unosi się w wodzie lub gdy jest oblepiona piaskiem, toczy po dnie w postaci kłaczków czy kul. Glony nitkowate to jedyne makrofity, które potrafią rosnąć po oderwaniu od podłoża. Dryfujące maty glonowe mogą więc rosnąć całe lato, w końcu spędzane ruchem fal i wiatru lądują na brzegu, gdzie niekiedy bywa ich ponad 1 kg na m².

Glony na brzegu szybko się rozkładają, wydzielając nieprzyjemny zapach i odstraszając turystów. Wystarczy jednak silny wiatr i fale, by złogi glonów rozproszyły się po okolicy. Na piaszczystym brzegu rośnie niewiele glonów, ponieważ potrzebują stałego podłoża. Tam, gdzie na piasku znajdzie się kamień, porasta on glonami, tworząc miniaturową wyspę-oazę na pustyni.

W najpłytszej strefie najczęstsze są taśmowate, jasnozielone gatunki z rodzaju Enteromorpha, nieco głębiej towarzyszy im delikatna krzaczasta gałęzatka (Cladophora), głębiej na kamieniach spotkać można czerwone krasnorosty (Polysiphonia). Obecność glonów pozwala na występowanie wielu drobnych zwierząt, których nie ma tam, gdzie jest tylko piasek – najczęściej są to kiełże i inne małe skorupiaki.

autor: ze zbiorów Instytutu Oceanologii PAN (2005 r.)

Bibliografia:

Plaża przewodnik użytkownika, red. J.M. Węsławski, M. Szymelfing, J. Urbański, Center of Excellence for Shelf Seas Science, Instytut Oceanologii PAN, Sopot 2005 r.