Liga Przyjaciół Żołnierza
Powstała w Gdyni w 1945 r. jako Towarzystwo Przyjaciół Żołnierza (od 1946 r. – Liga), podstawowym celem była opieka nad żołnierzami i tak np. w 1946 r. wydano blisko 1 tys. obiadów dla zdemobilizowanych, 169 śniadań, organizowano pomoc lekarską, gwiazdkę dla żołnierzy, na Wielkanoc roznoszono święcone pokarmy po jednostkach.
W 1947 r. Liga Przyjaciół Żołnierzy liczyła 803 członków, prezesem był Stefan Fonder (Polska Partia Socjalistyczna), wiceprezesami – Stefan Kurzydłowski i Jan Kukiełka (obaj bezpartyjni), członkiem zarządu była Julia Ziegenhirte. Oddział posiadał posesję przy ul. Warszawskiej 7/11 – barak 22 m dł. i 8 m szerokości, w nim 11 pomieszczeń (3 zajmowało czasowo mieszkanie dozorcy, 1 – przeznaczono na świetlicę, resztę na pokoje noclegowe), 2 ustępy, 2 piwnice i kotłownia.
W miejscu tym planowana była budowa Domu Żołnierza. Od 1949 r. zaczęło się upolitycznianie Ligi Przyjaciół Żołnierza [LPŻ]. W 1951 r. Liga liczyła 488 członków, prezesem został Józef Woźnicki. W 1953 r. LPŻ przejął majątek zlikwidowanej Ligi Morskiej i Ligi Lotniczej, oddziały LPŻ były w większości zakładów pracy i szkół.
Największym zainteresowaniem cieszyły się organizowane przez Ligę kursy motocyklowe.
W październiku obchodzony był Tydzień LPŻ.
W 1960 r. została przemianowana na Ligę Obrony Kraju.
autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)
