Karnicki Borys

Karnicki Borys (1907-1985) – komandor, w czasie II wojny światowej jako kapitan ORP Sokół wsławił się niezwykłą odwagą i zdolnościami przywódczymi, kawaler Orderu Virtuti Militari.

• 
  Pogrzeb kmdr ppor. Borysa Karnickiego, uroczystość przy ołtarzu polowym przy kościele pw. Św. Michała Archanioła na Oksywiu.

Szkoła i kursy oficerskie

Urodził się 25.09.1907 r. we Władywostoku (ojciec był dowódcą 2. Zaamurskiego Pułku Kawalerii armii rosyjskiej, następnie generałem dywizji Wojska Polskiego; starszy brat Jerzy był oficerem lotnictwa Wojska Polskiego, zginął w wieku 25 lat). W 1927 r. zdał maturę w gimnazjum w Bydgoszczy, w 1930 r. ukończył Szkołę Podchorążych Marynarki Wojennej (z piątą lokatą). Służył jako: oficer wachtowy na torpedowcu ORP Podhalanin, oficer flagowy dywizjonu szkolnego, oficer wachtowy na okrętach podwodnych ORP Żbik, ORP Ryś, ORP Wilk. Był słuchaczem Kursu Oficerów Artylerii Morskiej z 4-tygodniową praktyką we Francji, słuchaczem Kursu Oficerów Podwodnego Pływania.

II wojna światowa i brawura Sokoła

We wrześniu 1939 r. był zastępcą dowódcy ORP Wilk. Okręt przedarł się z Bałtyku przez Morze Północne do Szkocji, by kontynuować walkę z Niemcami u boku Brytyjczyków. Od stycznia 1941 r. do końca lipca 1942 r. był dowódcą okrętu podwodnego ORP Sokół, na którym zyskał wojenną sławę. W listopadzie 1941 r. został odznaczony Orderem Virtuti Militari, który generał Władysław Sikorski podczas spotkania z marynarzami na Malcie odpiął od własnej piersi.

Lord Admiralicji, admirał Max Horton, w książce Malta – 1942 pisał: „Walka polskiego okrętu podwodnego „Sokół” stanowi rzadko spotykany w historii wojen przykład niezrównanej odwagi i brawury, zaprezentowanej przez jego dowódcę, oficerów i załogę w zmaganiach z niemieckim lotnictwem”.

Po powrocie Sokoła z Malty do Wielkiej Brytanii zszedł z okrętu i rozpoczął służbę na lądzie, zajmując różne stanowiska w Kierownictwie Marynarki Wojennej. Po wojnie pozostał w Anglii.

W 1983 r. reprezentował Stowarzyszenie Marynarki Wojennej na uroczystości poświęcenia Panteonu Pamięci Marynarki Wojennej na Oksywiu. Został także wybrany honorowym członkiem Bractwa Okrętów Podwodnych Ligi Morskiej.

Pożegnanie z honorami

Zmarł 15.02.1985 r. w Londynie. Urnę z prochami przewiozła do Polski jego żona Jadwiga i córki, by zgodnie z ostatnim życzeniem komandora pochować go na cmentarzu oksywskim. W przeddzień pogrzebu w porcie wojennym na Oksywiu, w czasie specjalnej ceremonii, jego prochom zostały oddane honory wojskowe. Żegnając go kmdr Bohdan Wroński mówił:

„Był człowiekiem chodzącym z pióropuszem wdzięku, na który składały się uroda, błyskotliwa inteligencja, wielkie poczucie humoru, ujmujący sposób bycia, w którym dopatrzyć się można było pewnej hardości. /.../ Jako dowódca „Sokoła” zabłysnął talentem taktycznym i przywódczym. Był wzorem męstwa, odwagi, niezłomnej woli, poczucia obowiązku, poświęcenia. Dla załogi był nie tylko przykładem, ale i natchnieniem”.

Staraniem Dowództwa Marynarki Wojennej została wydana jego książka Marynarski worek wspomnień. Honorarium autorskie żona komandora przekazała na konto społecznego funduszu Okrętu Muzeum Błyskawica.

Medale i odznaczenia

Borys Karnicki został odznaczony: Polonia Restituta V klasy, Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari, Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Krzyżem Walecznych (2-krotnie), Medalem Morskim (3-krotnie), brytyjskim Distinguished Service Order, Atlantic Star, Africa Star, duńskim Orderem Danebroga IV klasy (2-krotnie).

autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)